മാളവിക 5 [Abhisha] 177

മാളവിക: “ഒരാൾ കുറച്ച് പൊക്കമുള്ള, കയ്യിൽ ഒരു കറുത്ത ചരട് കെട്ടിയ പയ്യനാണ്. കൂടെയുള്ളവൻ എപ്പോഴും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഓരോ ഡബിൾ മീനിംഗ് തമാശകൾ പറയുന്ന ഒരു ടൈപ്പ്. അവർ രണ്ടുപേരും കൂടി സംശയം ചോദിക്കാനെന്ന പേരിൽ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നിരുന്നു. ഒരാൾ പാട്ടൊക്കെ പാടി എന്നെ കളിയാക്കാൻ നോക്കി.

വിനോദ് സാർ ഒന്ന് ആലോചിച്ച ശേഷം പുഞ്ചിരിച്ചു.
വിനോദ് സാർ: “അത് ദീപക്കും ശ്യാമും ആയിരിക്കും. അല്ലേ ടീച്ചർ?”
മാളവിക: “അതെ സാർ! കുട്ടികൾ അവരെ ആ പേര് വിളിക്കുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു. അവർ ആരാണ് സാർ?

കാണാൻ അത്ര ചെറിയ കുട്ടികളായി തോന്നുന്നില്ല.”

വിനോദ് സാർ: “അതാ ടീച്ചർ പറഞ്ഞത് ശരിയാ. അവർക്ക് ഇപ്പോൾ 18 വയസ്സ് കഴിഞ്ഞു. പത്താം ക്ലാസ്സിൽ രണ്ടുതവണ തോറ്റവരാണ്. പ്രായം കൊണ്ട് അവർ മുതിർന്നവരായിക്കഴിഞ്ഞു, അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവരുടെ ചിന്താഗതിയും രീതികളും അല്പം അപകടകരമാണ്.”

മാളവികയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പേടി നിഴലിച്ചു.

വിനോദ് സാർ: “അവർ കുറച്ച് കുഴപ്പക്കാരാണ് മാളവിക. പെൺകുട്ടികളുടെ കാര്യത്തിൽ മാത്രമല്ല, സ്കൂളിന് പുറത്ത് അടിപിടി കേസ്സുകളിലൊക്കെ അവർ ഇടയ്ക്കിടെ പെടാറുണ്ട്. നാട്ടിലെ ചില ഗുണ്ടകളുമായും അവർക്ക് ബന്ധമുണ്ടെന്ന് കേൾക്കുന്നു. ടീച്ചർ അവരോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ അല്പം ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് നന്നായിരിക്കും. അവരുടെ ആ കുസൃതികൾ വെറും തമാശയായി കാണരുത്.”വിനോദ് സാർ പതുക്കെ മാളവികയുടെ കൈകളിൽ തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് ഒന്ന് തട്ടി.

ആ സ്പർശനം അവൾക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസം നൽകി.

വിനോദ് സാർ: “നീ പേടിക്കണ്ട മാളവിക. അവർ വല്ലാതെ അതിരുവിടുകയാണെങ്കിൽ നമുക്ക് നോക്കാം.ചൂടുള്ള ചായ കുടിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ ചുവന്നു തുടുത്തു. വിനോദ് സാർ കണ്ണിമയ്ക്കാതെ അവളുടെ ആ ഭാവങ്ങൾ ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ബ്രേക്ക് തീരാൻ ഇനി കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ കൂടിയേ ബാക്കിയുള്ളൂ.മാളവികയും വിനോദ് സാറും സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്ക് മടങ്ങി. ഉച്ചകഴിഞ്ഞുള്ള ക്ലാസുകൾ കഴിഞ്ഞ് സ്കൂൾ വിടാനുള്ള ബെല്ലടിച്ചപ്പോൾ മാളവിക ആകെ തളർന്നിരുന്നു. കുട്ടികളുടെ ബഹളവും ചൂടും കാരണം അവളുടെ മെറൂൺ സാരി ഇപ്പോൾ ശരീരത്തോട് ഒട്ടിക്കിടക്കുകയാണ്.