ബസ് നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ അറിയാതെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കി. പിൻവാതിലിൽ നിന്നിരുന്ന ആ യുവാക്കളും പണിക്കാരും അവളെ നോക്കി പരിഹാസത്തോടെ ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
തന്റെ ശരീരത്തിൽ അവർ നടത്തിയ ആ സ്പർശനങ്ങൾ, നഗ്നമായ പൊക്കിൾച്ചുഴിയിലേക്ക് അവർ നോക്കി നിന്നത്—എല്ലാം അവർ ആസ്വദിച്ചുവെന്ന് ആ ചിരി വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മാളവികയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഓക്കാനം തോന്നി. അവൾ തന്റെ സാരിയുടെ തലപ്പ് വേഗം തോളിലേക്ക് വലിച്ചിട്ട്, അരക്കെട്ടിലെ നഗ്നത മറച്ചുകൊണ്ട് സ്കൂൾ ഗേറ്റിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു.
സ്കൂൾ സമയം ആയതുകൊണ്ട് വരാന്തയിൽ കുട്ടികളുടെയും അധ്യാപകരുടെയും വലിയ തിരക്കായിരുന്നു. ചിലർ അവളെ നോക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ആരോടും സംസാരിക്കാൻ അവൾക്ക് തോന്നിയില്ല. നേരെ സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ ചെന്ന് ബാഗ് സീറ്റിൽ വെച്ചു. തൊട്ടടുത്തിരുന്ന ടീച്ചർ ചോദിച്ചു:
ടീച്ചർ: “എന്താ മാളവിക… രാവിലെ തന്നെ മുഖം വല്ലാതെ ഇരിക്കുന്നല്ലോ? വിയർത്തു കുളിച്ചല്ലോ നീ?”
മാളവിക: “ബസ്സിൽ ഭയങ്കര തിരക്കായിരുന്നു ടീച്ചർ… ആകെ ബുദ്ധിമുട്ടായി.”
അവൾ വേഗം ബാത്റൂമിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് സാരിയുടെ കുത്തുകൾ അഴിച്ചു. വിയർപ്പുതുള്ളികൾ അവളുടെ മാറിലും വയറിലും മുത്തുകൾ പോലെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ സാരിയുടെ ഞൊറികൾ വീണ്ടും കൃത്യമായി എടുത്തു.
ബസ്സിലെ തിരക്കിൽ ആരോ അമർത്തിയ പാടുകൾ തന്റെ ശരീരത്തിൽ ഉണ്ടോ എന്ന് അവൾ അറിയാതെ ഒന്ന് നോക്കിപ്പോയി. മുഖം നന്നായി കഴുകി, കർച്ചീഫ് കൊണ്ട് തുടച്ചു. മുടി ഒന്നുകൂടി ഒതുക്കിക്കെട്ടി പുറത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ അവൾക്ക് ചെറിയൊരു ആശ്വാസം തോന്നി.
