” ഇവിടം വരെ വന്നിട്ട് നാളെയാക്കണ്ട… വാ..”
അജയൻ വിടുന്ന മട്ടല്ല….
മടിച്ച് മടിച്ചാണെങ്കിലും രമ്യ കടയിൽ കയറി…
” ഒരു കൺമഷി…പിന്നെ കുറച്ച് പൊട്ട്.. ഒരു ഐബ്രോ പെൻസിൽ… പിന്നെ… പിന്നെ… ഒരു പായ്ക്കറ്റ് ബ്ലേഡ്…”
നാണം വിടാതെ രമ്യ പറഞ്ഞു
” മടിച്ചതിന്റെ കാര്യം മനസ്സിലായി…. പുള്ളിക്കാരന് ഇതിന്റെ ആവശ്യം ഇല്ലല്ലോ…?”
അപ്പോഴാണ് രമ്യ ശരിക്കും ചമ്മിപ്പോയത്
രമ്യയുടെ കെട്ടിയോൻ സ്ഥിരം താടി ആണല്ലോ… അപ്പോൾ പിന്നെ രമ്യയുടെ സ്വന്തം ആവശ്യത്തിന് ആവും…. എന്നയാൾ ഊഹിച്ച് കൂട്ടുന്നുണ്ടാവും എന്നോർത്തപ്പോൾ…… രമ്യ ചമ്മാതിരിക്കുന്നത് എങ്ങനെ?
ഒരു ഭാവഭേദവും കാട്ടാതെ ചമ്മൽ ഉള്ളിലൊതുക്കി രമ്യ കടവിട്ട് ഇറങ്ങുമ്പോൾ…. രമ്യയുടെ വടിക്കാത്തതും വടിച്ചതുമായ പൂറിനെ പറ്റി അയാൾ സങ്കല്പിച്ച് കാണും എന്നുറപ്പ്…..
അടുത്ത ദിവസം ധൃതിയിൽ ജോലി ഒതുക്കി മറപ്പുരയിൽ ” കൗശിക് ” കുഞ്ഞിന്റെ ആവശ്യാർത്ഥം രമ്യയ്ക്ക് ശ്രമകരമായ ജോലി തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു… പഴനിയിൽ പെണ്ണുങ്ങടെ തലമുടി വടിച്ചിറക്കിയത് പോലില്ലെങ്കിലും…. കളഞ്ഞ മുടിയുടെ അളവ് കണ്ട് രമ്യ തന്നെ അന്തംവിട്ട് നിന്നു…
കോവിഡ് കാലത്ത് ലോക്ഡൗൺ വേളയിൽ ഷേവ് ചെയ്തതിന് ശേഷം ഉള്ള സമ്പാദ്യം മുഴുവൻ ഒഴിഞ്ഞപ്പോൾ നഷ്ടബോധം…. സ്വന്തം പൂറ് ഇങ്ങനെ പച്ചയ്ക്ക് കാണുന്നത് നാല് കൊല്ലത്തിന് ശേഷം! അതിന് നിമിത്തമായത് കുഞ്ഞ് ആണെന്ന് ഓർത്തപ്പോൾ…. രമ്യയ്ക്ക് വീണ്ടും ചമ്മൽ…..
ജോലിക്ക് ചെന്നപ്പോൾ രമ്യയുടെ കണ്ണുകൾ പരതാൻ തുടങ്ങും മുമ്പ് വഴിക്കണ്ണുമായി കൗശിക് ഏറെ അകലെയല്ലാതെ നില്പുണ്ടായിരുന്നു…
