മേരി ഒന്ന് ഞെട്ടി.
“എന്താ പറയുന്നത്?”
“എനിക്കെല്ലാം അറിയാം. അവന്റെ കണ്ണ് ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ചെറുപ്പക്കാരൻമാർക്ക് അതാണ് ജോലി.”
അവൾ കഠിനമായി പറഞ്ഞു, “അവൻ കുട്ടിയല്ലേ.”
“കുട്ടിയാ?” ആന്റോ ചിരിച്ചു. “അവനൊക്കെ അറിയാം. ഈ പ്രായത്തിൽ ആരെങ്ങനെ നോക്കണമെന്ന് നന്നായി അറിയാം.”
അവൻ വീണ്ടും അവളോട് ചേർന്നു.
“പക്ഷേ നീ എന്റെതാ. കേട്ടോ? ഞാൻ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ആരും… ആരും…”
വാക്ക് പൂർത്തിയാക്കാതെ അവൻ അവളുടെ കഴുത്തിൽ മുഖം ഒതുക്കി.
“നീ എനിക്കു മതിയാകുന്നില്ലേ?” അവൻ മന്ദമായി ചോദിച്ചു.
ആ ചോദ്യം അവന്റെ മദ്യലഹരിയിൽ നിന്നു പൊട്ടി പുറത്തുവന്ന ഒരു സത്യമായിരുന്നു.
മേരി കുറച്ചു നേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“ഇങ്ങനെ കുടിച്ച് വരാതെ ഇരുന്നാൽ മതി,” അവൾ പറഞ്ഞു.
“അതാണോ പ്രശ്നം?”
“അതും.”
“എന്ത് ‘അതും’?”
അവൻ അവളുടെ മുഖം വീണ്ടും നോക്കി.
“നിനക്ക് എനിക്കൊക്കെ കുറവാണോ?”
മേരി മറുപടി പറയാൻ വിചാരിച്ചു. പക്ഷേ നിർത്തി.
ആന്റോ പെട്ടെന്ന് പച്ചയായി പറഞ്ഞു,
“ഞാൻ പഴയപോലെ ഇല്ലെന്നു നിനക്കു തോന്നുന്നുണ്ടല്ലോ? ശരിയല്ലേ?”
അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ചിരിയും വേദനയും കലർന്നിരുന്നു.
“കുടിച്ചാൽ… ഒക്കെ ഒന്ന്… പാളും. അതുകൊണ്ടാ നീ ഇങ്ങനെ തണുത്തു കിടക്കുന്നത്?”
മേരിക്ക് കനത്ത ശ്വാസം.
“നീ അധികം സംസാരിക്കണ്ട.”
“സംസാരിക്കണം!” അവൻ അർദ്ധലഹരിയിൽ ശബ്ദം ഉയർത്തി.
“നീ എന്റെ ഭാര്യയാ. നിനക്ക് എന്ത് വേണമെങ്കിലും എന്നോട്പറയണം. പുറത്തുപോയി ആരോടും പറയണ്ട.”
bro, ജീവിതം നദി പോലെ എഴുതി തീർക്കുമോ
അടിപൊളി വണ്ടർ ❤️❤️
കാമമാണെന്ന് അറിയാം, താൻ മാത്രമല്ല അവനുള്ളതെന്നും. എന്നാലും ഉഷ്ണിക്കുന്ന ആ ശൂന്യത നികത്താൻ ഒരാളെത്തുമ്പോൾ ആരും അറിയാതെ വഴങ്ങി പോകും. പക്ഷെ ഇവരുടെ തുടക്കത്തിലെ സംഭാഷണങ്ങൾ സാഹിത്യം പോലെ തോന്നി, ആൻ്റപ്പൻ കുറേക്കൂടി സ്വാഭാവികമായി സംസാരിച്ചു.
വല്ലാത്ത ഒരു കുടുക്കാണിത്. പുരുഷന് നിമിഷനേരം കൊണ്ട് നാടുവിടാൻ കഴിയും, അവൾ അനങ്ങാപ്പാറയായി കുറ്റക്കാരിയായി അതേയിടത്ത് തന്നെ നീറിയൊടുങ്ങും. അങ്ങനെയൊന്നും കൊണ്ടെത്തിക്കല്ലേ വാണ്ടർ ചേട്ടാ. എവിടെയുമെത്തിക്കാതെ വഴിയിൽ നില്ക്കുന്നുണ്ട് നിങ്ങളുടെ മറ്റൊരു കഥ. അതൊന്നു മുഴുമിക്കുമോ..
good