“സഹിക്കണ്ട എന്ന് വെച്ചാൽ തീരാവുന്ന പ്രശ്നമേയുള്ളൂ. ജീവിതം എന്ന് പറഞ്ഞാൽ വെറും സഹിക്കൽ മാത്രമല്ലല്ലോ.” ഷിബിൻ എഴുന്നേറ്റു അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. “ഈ 33 വയസ്സിൽ ഇങ്ങനെ ഉണങ്ങി ഇരിക്കാൻ പാടുണ്ടോ?”
മേരി അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. “നീ എന്റെ വയസ്സൊക്കെ കണക്കാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ടോ?”
“ഉള്ളത് പറഞ്ഞാൽ പിണങ്ങരുത്… ഈ ഹൈറേഞ്ചിലെ ഏലക്കായ പോലെയാ ചേച്ചി. പുറമെ പച്ചയാണെങ്കിലും ഉള്ളിൽ നല്ല കനലുണ്ട്. പക്ഷേ അത് ഊതിക്കത്തിക്കാൻ അറിയുന്നവർ വേണം.”
അവൾ പതുക്കെ ചിരിച്ചു, പക്ഷേ ആ ചിരിയിൽ ഒരു വിങ്ങലുണ്ടായിരുന്നു.
“ഊതിക്കത്തിക്കാൻ ഇവിടെ ആരുണ്ട്? ഉള്ളത് തന്നെ എപ്പോഴും ‘ഔട്ട്’ ആയിട്ടാ വരുന്നത്. വണ്ടി ഓടിക്കുന്നതിനേക്കാൾ വേഗത്തിലാ അങ്ങേരുടെ പണി തീരുന്നത്. പിന്നെ കൂർക്കം വലിയും കുപ്പിയുടെ മണവും.”
ഷിബിൻ അവളുടെ തോളിനോട് ചേർന്ന് നിന്നു. “അതുകൊണ്ടാ ഞാൻ ചോദിക്കുന്നത്… ഒരു മാറ്റം വേണ്ടേ? തടിക്ക് നല്ല ഉറപ്പുള്ള പ്രായമല്ലേ. ഈ തണുപ്പത്ത് ഒന്ന് ചൂടാവാൻ ഒരു കനൽ പോരേ?”
“നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത് ഷിബിനേ… ആരെങ്കിലും കേട്ടാൽ?”
“ആര് കേൾക്കാൻ? ഈ മഞ്ഞത്ത് ആരും പുറത്തിറങ്ങില്ല. പിന്നെ, ചേച്ചിക്ക് എന്നെ വിശ്വാസമില്ലേ? ഞാൻ ഈ തോട്ടത്തിൽ പണിക്ക് വരുന്നതല്ലേ… പണി എവിടെ എങ്ങനെ എടുക്കണമെന്ന് എനിക്ക് നന്നായിട്ടറിയാം.”
അവൻ അവളുടെ കയ്യിൽ പതുക്കെ തൊട്ടു. കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
bro, ജീവിതം നദി പോലെ എഴുതി തീർക്കുമോ
അടിപൊളി വണ്ടർ ❤️❤️
കാമമാണെന്ന് അറിയാം, താൻ മാത്രമല്ല അവനുള്ളതെന്നും. എന്നാലും ഉഷ്ണിക്കുന്ന ആ ശൂന്യത നികത്താൻ ഒരാളെത്തുമ്പോൾ ആരും അറിയാതെ വഴങ്ങി പോകും. പക്ഷെ ഇവരുടെ തുടക്കത്തിലെ സംഭാഷണങ്ങൾ സാഹിത്യം പോലെ തോന്നി, ആൻ്റപ്പൻ കുറേക്കൂടി സ്വാഭാവികമായി സംസാരിച്ചു.
വല്ലാത്ത ഒരു കുടുക്കാണിത്. പുരുഷന് നിമിഷനേരം കൊണ്ട് നാടുവിടാൻ കഴിയും, അവൾ അനങ്ങാപ്പാറയായി കുറ്റക്കാരിയായി അതേയിടത്ത് തന്നെ നീറിയൊടുങ്ങും. അങ്ങനെയൊന്നും കൊണ്ടെത്തിക്കല്ലേ വാണ്ടർ ചേട്ടാ. എവിടെയുമെത്തിക്കാതെ വഴിയിൽ നില്ക്കുന്നുണ്ട് നിങ്ങളുടെ മറ്റൊരു കഥ. അതൊന്നു മുഴുമിക്കുമോ..
good