“ചേച്ചി… ഇന്നും ഒറ്റയ്ക്കാണോ?”
പരിചിതമായ ശബ്ദം കേട്ട് മേരി ഒന്ന് ഞെട്ടി. ഷിബിനാണ്. അവൻ മതിലിനോട് ചേർന്ന് നിന്ന് ബീഡി കത്തിക്കുകയാണ്.
“നീ ഇതുവരെ പോയില്ലേ ഷിബിനേ? നേരം ഇരുട്ടിയല്ലോ.”
“പോകാൻ തോന്നണ്ടയോ ചേച്ചി.ഇവിടുത്തെ ഈ തണുപ്പത്ത് ഇങ്ങനെ നിൽക്കാൻ ഒരു രസമാ. ചേച്ചിക്ക് ഈ ഏകാന്തത മടുക്കാറില്ലേ?”
“മടുത്തിട്ട് എന്ത് ചെയ്യാനാടാ… പത്തു വർഷമായില്ലേ. ഇതിപ്പോ ശീലമായി.”
ഷിബിൻ വരാന്തയുടെ തൂണിൽ ചാരി നിന്നു. “ശീലമാകുന്നത് നല്ലതല്ല ചേച്ചി. ചിലപ്പോൾ ഈ ശീലമാകും ജീവിതത്തെ ഇല്ലാതാക്കുന്നത്.
ആന്റോച്ചൻ ഇന്നും വരില്ലേ?”
“ലോറി പൊള്ളാച്ചിക്ക് വിട്ടതാ. വരാൻ രണ്ടു ദിവസം കൂടി എടുക്കും.”
ഷിബിൻ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി. “രണ്ടു ദിവസമോ? അപ്പോൾ ഇത്രയും നേരം ചേച്ചി ഈ വലിയ വീട്ടിൽ ഇങ്ങനെ… കഷ്ടം തന്നെ.”
“എന്താടാ നിന്റെ ഉള്ളിൽ?” മേരി കടുപ്പിച്ചു ചോദിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ല ചേച്ചി… ചേച്ചിയെ കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു വിഷമം തോന്നും. ഈ 33 വയസ്സിൽ ഇങ്ങനെ വാടി നിൽക്കാൻ പാടുണ്ടോ? പൊള്ളാച്ചിയിൽ ലോറി ഓടിക്കുന്നവന് ഇതിന്റെ വില അറിയുമോ?”
ഉള്ളിലെ തീയൂതുന്ന സംഭാഷണങ്ങൾ
“നീ അകത്തേക്ക് വരുന്നുണ്ടോ? ഒരു കാപ്പി കുടിക്കാം.” മേരി അറിയാതെ പറഞ്ഞുപോയി.
ഷിബിൻ ചിരിച്ചു. “അകത്തേക്ക് കയറിയാൽ പിന്നെ പുറത്തേക്ക് പോകാൻ എനിക്ക് തോന്നില്ല ചേച്ചി.”
അവൻ അകത്തു കയറി അടുക്കളയിലെ ബഞ്ചിൽ ഇരുന്നു. മേരി കാപ്പിപ്പൊടി ഇടുന്നത് അവൻ നോക്കി നിന്നു. അവളുടെ നനഞ്ഞ കൈമുട്ടുകളും, മുടിയിലെ ചെറിയ അഴിഞ്ഞു വീണ ഇഴകളും അവന്റെ കണ്ണിലുടക്കി.
bro, ജീവിതം നദി പോലെ എഴുതി തീർക്കുമോ
അടിപൊളി വണ്ടർ ❤️❤️
കാമമാണെന്ന് അറിയാം, താൻ മാത്രമല്ല അവനുള്ളതെന്നും. എന്നാലും ഉഷ്ണിക്കുന്ന ആ ശൂന്യത നികത്താൻ ഒരാളെത്തുമ്പോൾ ആരും അറിയാതെ വഴങ്ങി പോകും. പക്ഷെ ഇവരുടെ തുടക്കത്തിലെ സംഭാഷണങ്ങൾ സാഹിത്യം പോലെ തോന്നി, ആൻ്റപ്പൻ കുറേക്കൂടി സ്വാഭാവികമായി സംസാരിച്ചു.
വല്ലാത്ത ഒരു കുടുക്കാണിത്. പുരുഷന് നിമിഷനേരം കൊണ്ട് നാടുവിടാൻ കഴിയും, അവൾ അനങ്ങാപ്പാറയായി കുറ്റക്കാരിയായി അതേയിടത്ത് തന്നെ നീറിയൊടുങ്ങും. അങ്ങനെയൊന്നും കൊണ്ടെത്തിക്കല്ലേ വാണ്ടർ ചേട്ടാ. എവിടെയുമെത്തിക്കാതെ വഴിയിൽ നില്ക്കുന്നുണ്ട് നിങ്ങളുടെ മറ്റൊരു കഥ. അതൊന്നു മുഴുമിക്കുമോ..
good