“ചേച്ചി… ആന്റോച്ചൻ എല്ലാ ദിവസവും കുടിക്കാറുണ്ടോ?”
“പിന്നെ… കുടിയില്ലാതെ അങ്ങേർക്ക് എന്ത് ഉറക്കം. വന്നാൽ പിന്നെ കുപ്പിയാ കൂട്ട്.”
“അതാ ഞാൻ പറഞ്ഞത്… കുപ്പി കൂട്ടുപിടിക്കുന്നവന് ഈ സ്വർണ്ണം പോലെയുള്ള പെണ്ണിന്റെ വില അറിയില്ല. അവന് ചരക്ക് കയറ്റാനല്ലേ അറിയൂ… ചരക്കിന്റെ ഗുണം അറിയണ്ടേ?”
മേരി കാപ്പി കപ്പ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. “ഷിബിനേ… നീ വല്ലാതെ സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്. നിനക്ക് എന്നെക്കാൾ പത്തു വയസ്സ് കുറവാണെന്ന ഓർമ്മ വേണം.”
“വയസ്സ് കണക്കാക്കാൻ ഞാൻ മാഷൊന്നുമല്ലല്ലോ ചേച്ചി. എനിക്ക് വേണ്ടത് ഈ ചൂടാണ്. ഹൈറേഞ്ചിലെ തണുപ്പല്ല, ചേച്ചിയുടെ ഈ സാമീപ്യത്തിലെ ചൂട്.”
അവൻ അവളുടെ കയ്യിൽ പതുക്കെ തൊട്ടു. മേരിയുടെ ശരീരം ഒന്ന് വിറച്ചു. അവൾ കൈ മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. വർഷങ്ങളായി താൻ കൊതിച്ച ഒരുതരം കരുത്ത് ആ വിരലുകളിൽ ഉള്ളതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.
“ഷിബിനേ… നമുക്ക് ഇതൊന്നും പാടില്ലാത്തതാ.”
“പാടില്ലാത്തത് ചെയ്യുമ്പോഴല്ലേ ചേച്ചി രസം? ആന്റോച്ചൻ തരാത്തത് ഞാൻ തരാം. ഒരു ഡ്രൈവർക്കും തരാൻ പറ്റാത്ത സുഖം.”
അവന്റെ ശബ്ദത്തിന് ഒരുതരം വന്യതയുണ്ടായിരുന്നു. മേരിയുടെ കണ്ണുകൾ വിറച്ചു .
“ചേച്ചി… എന്നെ ഒന്ന് നോക്ക്.” ഷിബിൻ എഴുന്നേറ്റു അവളുടെ അടുത്തു വന്നു.
അവൻ അവളുടെ മുഖം ഉയർത്തി. മഞ്ഞ ബൾബിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ക്ഷീണം അവൻ കണ്ടു.
“നിങ്ങൾ പത്തു കൊല്ലമായി ഈ വീടിന് കാവലിരിക്കുകയല്ല, മരിക്കുകയായിരുന്നു. എനിക്ക് നിങ്ങളെ ജീവിപ്പിക്കണം. ഒരു രാത്രിയെങ്കിലും എനിക്ക് തരൂ… ബാക്കി ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം.”
bro, ജീവിതം നദി പോലെ എഴുതി തീർക്കുമോ
അടിപൊളി വണ്ടർ ❤️❤️
കാമമാണെന്ന് അറിയാം, താൻ മാത്രമല്ല അവനുള്ളതെന്നും. എന്നാലും ഉഷ്ണിക്കുന്ന ആ ശൂന്യത നികത്താൻ ഒരാളെത്തുമ്പോൾ ആരും അറിയാതെ വഴങ്ങി പോകും. പക്ഷെ ഇവരുടെ തുടക്കത്തിലെ സംഭാഷണങ്ങൾ സാഹിത്യം പോലെ തോന്നി, ആൻ്റപ്പൻ കുറേക്കൂടി സ്വാഭാവികമായി സംസാരിച്ചു.
വല്ലാത്ത ഒരു കുടുക്കാണിത്. പുരുഷന് നിമിഷനേരം കൊണ്ട് നാടുവിടാൻ കഴിയും, അവൾ അനങ്ങാപ്പാറയായി കുറ്റക്കാരിയായി അതേയിടത്ത് തന്നെ നീറിയൊടുങ്ങും. അങ്ങനെയൊന്നും കൊണ്ടെത്തിക്കല്ലേ വാണ്ടർ ചേട്ടാ. എവിടെയുമെത്തിക്കാതെ വഴിയിൽ നില്ക്കുന്നുണ്ട് നിങ്ങളുടെ മറ്റൊരു കഥ. അതൊന്നു മുഴുമിക്കുമോ..
good