മേരിയുടെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു പോരാട്ടം നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരുവശത്ത് ആന്റോയോടുള്ള സ്നേഹവും സത്യസന്ധതയും. മറുവശത്ത് തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ വിശപ്പും ഏകാന്തതയും.
“ആന്റോച്ചൻ അറിഞ്ഞാൽ കൊന്നുകളയും,” അവൾ മന്ത്രിച്ചു.
“അറിയാൻ ആരുണ്ട് ഇവിടെ? ഈ മഞ്ഞ് എല്ലാം മൂടും ചേച്ചി. ആരും കാണില്ല… നമ്മൾ മാത്രം.”
ഷിബിൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ പതുക്കെ ചുംബിച്ചു. ആ സ്പർശം അവളിലെ എല്ലാ പ്രതിരോധങ്ങളെയും തകർത്തു കളഞ്ഞു. അവൾ അവനെ മുറുക്കി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
“എനിക്ക് പേടിയാടാ…”
“പേടിക്കണ്ട… ഞാൻ കൂടെയുണ്ട്.” അവൻ അവളെ തന്റെ കരുത്തുള്ള കൈകൾ കൊണ്ട് പൊക്കിയെടുത്തു.
അടുക്കളയിൽ നിന്ന് മുറിയിലേക്കുള്ള ആ ചെറിയ ദൂരം മേരിക്ക് ഒരു യുഗം പോലെ തോന്നി. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റിലേക്കാണോ അതോ ഏറ്റവും വലിയ സത്യത്തിലേക്കാണോ താൻ നടക്കുന്നത് എന്ന് അവൾക്ക് തിരിച്ചറിയാനായില്ല.
പക്ഷേ, ഷിബിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂട് അവൾക്ക് നൽകിയ ആശ്വാസം മറ്റെന്തിനേക്കാളും വലുതായിരുന്നു.
മുറിയിൽ കിടന്നപ്പോൾ, മേരി ജനാലയിലേക്ക് നോക്കി. മഞ്ഞ് പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. ആന്റോയുടെ അഭാവം ആ നിമിഷം അവൾക്ക് ഒരു ശാപമായി തോന്നിയില്ല, മറിച്ച് ഒരു അനുഗ്രഹമായി തോന്നി.
മുറിയിലെത്തിയതും അവനവളെ താഴെ നിർത്തി
പിന്നെ അവളുടെ കഴുത്തിൽ നക്കിയുഴിഞ്ഞു, കൈകൾ കൊണ്ട് മുലകൾ പതിയെ ഞെരിച്ചുടച്ചു.
“സസ്സ്സ്സ് ഹ്ഹ്ഹ്ഹ്ഹ് ആ..” മേരി കണ്ണുകൾ പാതിയടച്ചു പിന്നിലേക്ക് ചാഞ്ഞു..
bro, ജീവിതം നദി പോലെ എഴുതി തീർക്കുമോ
അടിപൊളി വണ്ടർ ❤️❤️
കാമമാണെന്ന് അറിയാം, താൻ മാത്രമല്ല അവനുള്ളതെന്നും. എന്നാലും ഉഷ്ണിക്കുന്ന ആ ശൂന്യത നികത്താൻ ഒരാളെത്തുമ്പോൾ ആരും അറിയാതെ വഴങ്ങി പോകും. പക്ഷെ ഇവരുടെ തുടക്കത്തിലെ സംഭാഷണങ്ങൾ സാഹിത്യം പോലെ തോന്നി, ആൻ്റപ്പൻ കുറേക്കൂടി സ്വാഭാവികമായി സംസാരിച്ചു.
വല്ലാത്ത ഒരു കുടുക്കാണിത്. പുരുഷന് നിമിഷനേരം കൊണ്ട് നാടുവിടാൻ കഴിയും, അവൾ അനങ്ങാപ്പാറയായി കുറ്റക്കാരിയായി അതേയിടത്ത് തന്നെ നീറിയൊടുങ്ങും. അങ്ങനെയൊന്നും കൊണ്ടെത്തിക്കല്ലേ വാണ്ടർ ചേട്ടാ. എവിടെയുമെത്തിക്കാതെ വഴിയിൽ നില്ക്കുന്നുണ്ട് നിങ്ങളുടെ മറ്റൊരു കഥ. അതൊന്നു മുഴുമിക്കുമോ..
good