മേരി തിരിഞ്ഞു നിന്ന് അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. “നീ എന്നെ നശിപ്പിക്കുമോ ഷിബിനേ?”
“ഞാൻ നിങ്ങളെ നന്നാക്കുകയാ മേരി. മരിച്ചു കിടന്ന ഒരു പെണ്ണിനെ ഞാൻ ഉയിർപ്പിച്ചു. ഇനി ഇത് നിർത്താൻ എനിക്കും പറ്റില്ല, നിങ്ങൾക്കും പറ്റില്ല.”
അവൻ അവളെ പൊക്കിയെടുത്ത് അടുക്കളയിലെ വലിയ മേശപ്പുറത്ത് ഇരുത്തി. മുണ്ടിന്റെ മടക്കുകൾക്കിടയിലൂടെ അവളുടെ കാലുകൾ വെളിപ്പെട്ടു. ഷിബിൻ ആ കാലുകളിൽ പതുക്കെ തലോടി.
“ആന്റോച്ചൻ എപ്പോഴെങ്കിലും ഇങ്ങനെ തൊട്ടിട്ടുണ്ടോ?”
മേരി കണ്ണ് നിറഞ്ഞു തലയാട്ടി. “ഇല്ല… അങ്ങേർക്ക് വണ്ടി ഓടിക്കണം, വണ്ടി നന്നാക്കണം, പിന്നെ കുടിക്കണം. ഇതിനൊന്നും സമയമില്ല.”
“എന്നാൽ ഞാൻ കാണിച്ചു തരാം… ഒരു പെണ്ണിനെ എങ്ങനെയാ സ്നേഹിക്കേണ്ടതെന്ന്.”
ആ ഉച്ചവെയിലിൽ, അടച്ചിട്ട അടുക്കളയിൽ, അവർക്കിടയിൽ വീണ്ടും ഒരു യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു .
ആന്റോയുടെ അഭാവം അവിടെ ഒരു നിശബ്ദ സാക്ഷിയായി നിന്നു. മേരിക്ക് തോന്നി, താൻ ഒരു വലിയ കുഴിയിലേക്ക് വീഴുകയാണെന്ന്. പക്ഷേ ആ വീഴ്ചയിൽ ഒരു സുഖമുണ്ടായിരുന്നു.
അവന്റെ ചുണ്ടുകളാൽ ആ അധരങ്ങളെ നുണയാനാരംഭിച്ചു. മേൽചുണ്ടും കീഴ്ച്ചുണ്ടും ഷിബിൻ മാറി മാറി കടിച്ചീമ്പി. ഓറഞ്ചല്ലികൾ ഊറി വലിക്കുന്ന പോലെ മിനിട്ടുകളോളം അവനാ ചുണ്ടുകളെ ഉറിഞ്ചിക്കുടിച്ചു.
മുണ്ടിനുള്ളിലവന്റെ കുണ്ണ അതിന്റെ പൂർണ്ണരൂപം പ്രാപിച്ചിരുന്നു. ഓരോ തവണ ചുണ്ടുകൾ നുണയുമ്പോഴും അവളുടെ അടി വയറ്റിൽ അവന്റെ ഇരുമ്പ് ദണ്ഡ് താഡ്ഡ്നമേൽപ്പിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.

bro, ജീവിതം നദി പോലെ എഴുതി തീർക്കുമോ
അടിപൊളി വണ്ടർ ❤️❤️
കാമമാണെന്ന് അറിയാം, താൻ മാത്രമല്ല അവനുള്ളതെന്നും. എന്നാലും ഉഷ്ണിക്കുന്ന ആ ശൂന്യത നികത്താൻ ഒരാളെത്തുമ്പോൾ ആരും അറിയാതെ വഴങ്ങി പോകും. പക്ഷെ ഇവരുടെ തുടക്കത്തിലെ സംഭാഷണങ്ങൾ സാഹിത്യം പോലെ തോന്നി, ആൻ്റപ്പൻ കുറേക്കൂടി സ്വാഭാവികമായി സംസാരിച്ചു.
വല്ലാത്ത ഒരു കുടുക്കാണിത്. പുരുഷന് നിമിഷനേരം കൊണ്ട് നാടുവിടാൻ കഴിയും, അവൾ അനങ്ങാപ്പാറയായി കുറ്റക്കാരിയായി അതേയിടത്ത് തന്നെ നീറിയൊടുങ്ങും. അങ്ങനെയൊന്നും കൊണ്ടെത്തിക്കല്ലേ വാണ്ടർ ചേട്ടാ. എവിടെയുമെത്തിക്കാതെ വഴിയിൽ നില്ക്കുന്നുണ്ട് നിങ്ങളുടെ മറ്റൊരു കഥ. അതൊന്നു മുഴുമിക്കുമോ..
good