പക്ഷേ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അവന്റെ ശ്വാസം ഭാരമായി. അവൻ ഒന്നു തിരിഞ്ഞു കിടന്നു.
“എനിക്കെന്തോ… ശരിയാവുന്നില്ല,” അവൻ മന്ദമായി പറഞ്ഞു.
മേരി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൾ അവന്റെ പുറത്ത് കൈവെച്ചു. ആന്റോയ്ക്ക് അതൊരു ആശ്വാസം. അവൾക്ക് അത് ഒരു ശൂന്യത.അവളുടെ തല പൊട്ടിത്തെറിക്കും പോലെ തോന്നി. വീണ്ടും സുഖത്തിന്റെ പറുദീസയുടെ വാതിൽ അവൾക്കു നഷ്ടമായി. ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി.
ഇത് ആദ്യമായിരുന്നില്ല. കഴിഞ്ഞ രണ്ട് വർഷമായി ഈ അവസ്ഥ പതുക്കെ കയറി വന്നതാണ്. ആദ്യം ഇടയ്ക്കൊക്കെ. പിന്നെ പതിവായി. മദ്യപാനം കൂടുമ്പോൾ അവന്റെ ശരീരം സഹകരിക്കാതെ തുടങ്ങി. ഡോക്ടറെ കാണണമെന്നു മേരി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അവൻ വഴുതി മാറി.
“അവസരം കിട്ടുമ്പോൾ നോക്കാം.”
“എനിക്കൊന്നും വലിയ പ്രശ്നമില്ല.”
“തളർച്ചയാണ്.”
മേരി മനസ്സിലാക്കും. പക്ഷേ അവൾക്കും ഒരു ശരീരം ഉണ്ട്. അവൾക്കും ഒരു പ്രായം. മുപ്പതിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവൾക്ക് താനെത്തന്നെ തിരിച്ചറിയാൻ തുടങ്ങി — തന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ, തന്റെ ചൂട്, തന്റെ കാത്തിരിപ്പുകൾ.
അവൾ ആന്റോയോട് സ്നേഹമില്ലാത്തവളല്ല. അവൻ രോഗിയായാലും അവൾ നോക്കും. അവൻ വീണാൽ പിടിച്ചുനിർത്തും. പക്ഷേ ചില രാത്രികൾക്ക് ശേഷം അവൾക്ക് തോന്നും — സ്നേഹവും ശരീരവും എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരേ വഴിയിലൂടെ പോകുന്നില്ല.
—
ആന്റോ ലോങ്ങ് ട്രിപ്പിൽ പോയാൽ വീട് മറ്റൊരു സ്വഭാവം സ്വീകരിക്കും.
അവൾ രാവിലെ നേരത്തെ എഴുന്നേൽക്കും. അടുക്കള വൃത്തിയാക്കും. കാപ്പിപ്പൂവിന്റെ മണം കാറ്റിൽ പടരും. ഉച്ചയോടെ സമയം നീളും. വൈകുന്നേരം വേഗത്തിൽ ഇരുട്ട് ഇറങ്ങും.
bro, ജീവിതം നദി പോലെ എഴുതി തീർക്കുമോ
അടിപൊളി വണ്ടർ ❤️❤️
കാമമാണെന്ന് അറിയാം, താൻ മാത്രമല്ല അവനുള്ളതെന്നും. എന്നാലും ഉഷ്ണിക്കുന്ന ആ ശൂന്യത നികത്താൻ ഒരാളെത്തുമ്പോൾ ആരും അറിയാതെ വഴങ്ങി പോകും. പക്ഷെ ഇവരുടെ തുടക്കത്തിലെ സംഭാഷണങ്ങൾ സാഹിത്യം പോലെ തോന്നി, ആൻ്റപ്പൻ കുറേക്കൂടി സ്വാഭാവികമായി സംസാരിച്ചു.
വല്ലാത്ത ഒരു കുടുക്കാണിത്. പുരുഷന് നിമിഷനേരം കൊണ്ട് നാടുവിടാൻ കഴിയും, അവൾ അനങ്ങാപ്പാറയായി കുറ്റക്കാരിയായി അതേയിടത്ത് തന്നെ നീറിയൊടുങ്ങും. അങ്ങനെയൊന്നും കൊണ്ടെത്തിക്കല്ലേ വാണ്ടർ ചേട്ടാ. എവിടെയുമെത്തിക്കാതെ വഴിയിൽ നില്ക്കുന്നുണ്ട് നിങ്ങളുടെ മറ്റൊരു കഥ. അതൊന്നു മുഴുമിക്കുമോ..
good