മനുവിന്റെ അപ്രതീക്ഷിത നാട്ടിൽ പോക്ക് 2 [Vichithran] 442

ഇത് കേൾക്കുമ്പോൾ ശോഭയുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് ആളിപ്പടരുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൾ അറിയാതെ തന്റെ ചുണ്ടുകൾ കടിച്ചു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ വിയർപ്പ് പൊടിഞ്ഞു. സാറ വിവരിക്കുന്ന ആ രംഗങ്ങൾ ശോഭയുടെ മനസ്സിന്റെ സ്ക്രീനിൽ ഓരോന്നായി തെളിഞ്ഞു വന്നു. രാജപ്പന്റെ ആ വലിയ കൈകൾ തന്റെ ശരീരത്തിൽ അമരുന്നതായി അവൾ സങ്കൽപ്പിച്ചു പോയി.

“പിന്നീട് നടന്നത് ഒരു യുദ്ധമായിരുന്നു ശോഭേ,” സാറ തന്റെ നൈറ്റിയുടെ അറ്റം പതുക്കെ നീക്കി അവളുടെ തുടയിലെ ഒരു നഖപ്പാട് ശോഭയെ കാണിച്ചു. “ഇത് അവന്റെ കൈകൾ തന്നതാ. അവൻ എന്നെ ആ കട്ടിലിലേക്ക് മലർത്തി അടിച്ചു. അമ്പത് വയസ്സുള്ള ഈ സാറാമ്മാമ്മയെയല്ല അവൻ കണ്ടത്, മറിച്ച് തന്റെ മുന്നിൽ കിടക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയെ മാത്രമാണ്. അവൻ എന്റെ മുലകൾ തന്റെ പരുക്കൻ കൈകൾ കൊണ്ട് ആഞ്ഞു ഞെരിച്ചു. എനിക്ക് വേദനിച്ചു, പക്ഷേ ആ വേദനയിൽ ഒരു വലിയ സുഖമുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ ആ കുളമ്പ് പോലുള്ള കൈകൾ എന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഇഴഞ്ഞു നടന്നപ്പോൾ ഞാൻ വിചാരിച്ചത് എന്റെ ശരീരം പൊട്ടിപ്പോകുമെന്നാണ്.”

ശോഭയുടെ ഇരിപ്പ് അസ്വസ്ഥമായി. അവൾ സോഫയിൽ അല്പം കൂടി ഇടുങ്ങിയിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു, ശ്വാസോച്ഛ്വാസം വേഗത്തിലായി. സാറയുടെ ഓരോ വാക്കും ഒരു ചമ്മട്ടി പ്രഹരം പോലെ ശോഭയുടെ ഉള്ളിലെ കാമത്തെ ഉണർത്തി. സാറ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു. ശോഭയുടെ തുടകൾ വിറയ്ക്കുന്നതും, അവൾ അറിയാതെ തന്റെ തുടകൾക്കിടയിൽ കൈ അമർത്തുന്നതും സാറ അതീവ രസത്തോടെ നിരീക്ഷിച്ചു.

“നീ വിശ്വസിക്കില്ല ശോഭേ,” സാറ പതുക്കെ ശോഭയുടെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു. ശോഭ ഒന്ന് ഞെട്ടി. “അവൻ എന്നെ എടുത്തുകൊണ്ട് ആ മുറിയിലൂടെ നടന്നപ്പോൾ ഞാൻ ഒരു ചെറിയ കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ അവന്റെ കൈകളിൽ ഒതുങ്ങിപ്പോയി. അവന്റെ ആ വലിയ അവയവം എന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് തുളഞ്ഞു കയറിയപ്പോൾ ഞാൻ അലറിപ്പോയി. ‘സാറാമ്മാമ്മേ’ എന്ന് അവൻ അപ്പോഴും വിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ ആ വിളിക്കൊപ്പം അവൻ എന്നെ തകർക്കുകയായിരുന്നു.”