ശബ്ദം നിശ്ശബ്ദമായെങ്കിലും
സ്ക്രീനിലെ വെളിച്ചം അണഞ്ഞിരുന്നില്ല…
“ഈ സമയത്ത് ആരായിരിക്കും…?”
എന്ന ചിന്തയോടെ ഞാൻ മൊബൈലിലേക്കു തന്നെ നോക്കി നിന്നു…
മുഖത്ത് വലിയൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ലാതെ ഷബീനയും!!
സ്ക്രീനിലെ വെളിച്ചം അണഞ്ഞതോടെ
അവൾ വീണ്ടും എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി—
“നിങ്ങൾ കഥ തുടരൂ” എന്ന്
വാക്കുകളില്ലാതെ പറയുന്നതുപോലെ…
പക്ഷേ ഞാൻ വീണ്ടും സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങും മുൻപേ മൊബൈൽ വീണ്ടും വിറച്ചു…
ഒരിക്കൽ മാത്രമല്ല… തുടർച്ചയായി…
സ്ക്രീൻ മിന്നിയും അണഞ്ഞും,,,
ഗർർ… ഗർർ… ഗർർ… എന്ന ശബ്ദം
മുറിയിലെ നിശ്ശബ്ദതയെ കീറി മുറിച്ചു..
അതെല്ലാം ഒരു ഫോൺ കോളിനേക്കാൾ നമ്മുടെ സ്വകാര്യതയിലേക്കുള്ള അനാവശ്യമായ ഒരു കടന്നുകയറ്റം പോലെ തോന്നി…
വിറകൊള്ളുന്ന മൊബൈലിലേക്ക് നോക്കി നിന്ന ഷബീനയുടെ മുഖത്ത്
ഞാൻ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത
ഒരു ഭാവം തെളിഞ്ഞിരുന്നു…
നിമിഷങ്ങളോളം നീണ്ട മിന്നലും വിറയലും ഒടുവിൽ ശാന്തമായി…
ഷബീന പതിയെ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി… അവളുടെ മുഖത്ത് അതേ പതർച്ച…അതേ അശാന്തി…
“ഡോ… ഡോക്ടർ ആയിരുന്നോ…?”
ചോദിക്കുമ്പോൾ എന്റെ ശബ്ദം
എന്നെ തന്നെ വഞ്ചിക്കുന്ന പോലെ
വിറച്ചിരുന്നു…
എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നതല്ലാതെ ഷബീന മറുപടി പറഞ്ഞില്ല…
പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ
എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു…
കുറ്റബോധം!!
എന്നോടുള്ള വാക്കുകളില്ലാത്ത മാപ്പ് പറച്ചിൽ…
ഒരു തരത്തിലുള്ള സഹതാപം…
ബ്രോ സന്ദർഭം അനുസരിച്ചുള്ള ഇമേജ് ഇടുന്നത് കൂടുതൽ ആസ്വാദ്യം ആക്കാൻ സഹായിക്കുന്നുണ്ട് please continue at this style 👍🏻👍🏻
അടുത്ത പാർട്ട് എപ്പോൾ കിട്ടും…
ഇന്ന് രാത്രിയോടെ submit ചെയ്യാൻ പറ്റുമോ എന്ന് ശ്രമിക്കാം,, ഉറപ്പില്ല,, എന്തായാലും രാത്രിയോടെ ഒരു update തരാം,, കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ നല്ല ജോലിതിരക്കിൽ ആയിരുന്നു 🙏🙏😊
അടുത്ത പാർട്ട് ഇപ്പോൾ കിട്ടും..
ഞാൻ ഈ കഥക്ക് വേണ്ടിയാണ് വൈറ്റ് ചെയ്യുന്നത്, താങ്കൾ നിഷിദ്ധം എഴുതുന്ന സ്ഥിതിക്ക് അത് ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ആൾക്കാരെ കുടി സംതൃപ്തി പെടുത്തെണ്ടത് ഉണ്ടല്ലോ. അത് മസലിലക്കുന്നു.
അതോണ്ട് തന്നെ അതികം വൈകാതെ ഇതിൻ്റെ അടുത്ത ഭാഗം തരും എന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.
എഴുതുന്നുണ്ട് ബ്രോ,, മാസാവസാനം ആയതു കൊണ്ട് നല്ല ജോലിത്തിരക്കാണ്,, അല്പം ക്ഷീണിതനാണ്,, എന്നാലും കിട്ടുന്ന സമയങ്ങളിൽ പരമാവധി എഴുതുന്നുണ്ട് 🙏😊