കൂടുതൽ മൂർച്ചയുള്ളതായിരുന്നു…
“ഉറപ്പാണോ?”
ഒരു ചെറിയ വാക്ക്,, ഒരു ചോദ്യം… പക്ഷേ അതൊരു അവസാന അവസരം പോലെയായിരുന്നു… ഇനിയും പിന്തിരിയാമെന്ന് എനിക്ക് നേരെ വെച്ച് നീട്ടുന്ന ഒരു നിമിഷം പോലെ!!
ഞാൻ ഒരിക്കലും ഇത്ര നിശ്ചലനായിട്ടില്ല.. പിന്നെ വളരെ ദൃഢമായി ഞാൻ മറുപടി കൊടുത്തു…
“ഉറപ്പ്..”!!
അവിടെ ഒരു വാക്കും കൂടുതൽ ചേർത്തില്ല.. കാരണം അത് ചേർത്താൽ ഞാൻ തകർന്നുപോകും എന്നത് എനിക്ക് തന്നെ അറിയാമായിരുന്നു…
അവിടെ ഞാൻ പറഞ്ഞ “ഉറപ്പ്” എന്ന വാക്ക് ചെറുതായിരുന്നില്ല… ഒരു ഭർത്താവ് എന്ന നിലയിൽ എനിക്ക് ശേഷിച്ചിരുന്ന അവസാന അധികാരവും അവകാശവും ഞാൻ തന്നെ വിട്ടുനൽകിയ നിമിഷമായിരുന്നു അത്. തോൽവി അല്ല…
ശബ്ദമില്ലാത്തൊരു വിടവ്!!
ഒരു നിമിഷം പോലും ഇടവേള നൽകിയില്ല..
ഉടൻതന്നെ മൊബൈൽ വീണ്ടും വിറച്ചു… ഷബീന…
വീണ്ടും ഒരൊറ്റ വാക്ക്… ചോദ്യചിഹ്നം കൂടി ചേർത്ത്…
“നിബന്ധനകൾ…??”
ആ ചോദ്യം ഒരു വെറും വാക്കായിരുന്നില്ല.. അത് എന്റെ തീരുമാനത്തിന്റെ അകത്തളത്തിലേക്ക്
വലിച്ചെറിയപ്പെട്ട ഒരു കല്ലായിരുന്നു…
പിന്തിരിയാൻ ഇനിയും ഒരു വാതിൽ
തുറന്നുവെച്ചതുപോലെ… അവസാനത്തെവാതിൽ!!
അല്ലെങ്കിൽ എന്റെ ദൃഢത പരീക്ഷിക്കാൻ വച്ച അവസാന ചോദ്യമോ…
ഞാൻ ഫോൺ കയ്യിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട്
നിശ്ചലമായി ഇരുന്നു… കൈകൾ വിറച്ചു… തലക്കുള്ളിൽ പല നിബന്ധനകളും മിന്നിമറഞ്ഞു…
വിലക്കുകൾ.. പരിധികൾ… അധികാരത്തിന്റെ ചില്ലുകൾ…
നിങൾ വീണ്ടും വന്നു…. ഒറ്റ ഇരുപ്പിൽ തന്നെ ഈ 85 പേജ് വായിച്ചു….
വല്ലാത്ത oru എഴുത്ത് തന്നെ…. 🫡🫡
തുടർന്നാൽ അയാളുടെ ചോദ്യങ്ങളുടെ പെരുമഴ ആയിരിക്കും, ചങ്കുപൊട്ടുന്ന കെട്ടിയോൻ…
ബാക്കി നമ്മൾ വായനക്കാർക്ക് തന്നിട്ട് പുതിയ കഥകളിലേക്ക് കടക്കു….
സ്നേഹത്തോടെ ശങ്കു
😍😍😍