മരുഭൂ വസന്തം 2 [ലസ്റ്റർ] 135

മനോഹരമായ കഴുത്തിൽ നിന്ന് വില്ലുപോലെ വടിവൊത്തു വളഞ്ഞു വരുന്ന മുതുകു വഴി അതേ ആകൃതിയിൽ വളഞ്ഞു നീണ്ടു വരുന്ന കൊലുന്നനേയുള്ള കൈകൾ അവൾ നോക്കി. ചുവന്ന ചുട്ടിയുടെ മധ്യത്തിൽ അൽപ്പം കറുപ്പ് കലർന്നു പുറത്തേക്ക് തള്ളി നിൽക്കുന്ന ഞെട്ടുകളോടെ കണ്ണാടിയിലേക്ക് തുറിച്ചു നോക്കുന്ന, മണൽക്കുന്നുകൾ പോലെ ജ്വലിച്ചു നിൽക്കുന്ന മുലകളെ നോക്കിയപ്പോൾ അവൾക്ക് അഭിമാനം തോന്നി..

മുഖം അരുണാഭമായി. അതിനും താഴെ, താഴേക്ക് ഒരേ നിരപ്പിൽ പരന്നു ഇടുപ്പിന്റെ രണ്ട് ഭാഗത്തേക്ക്‌ വിടർന്നു പോകുന്ന വയറും അതിന് മധ്യത്തിൽ ആഴമുള്ള പൊക്കിൾ കുഴിയും. താഴെ വടിച്ചു മിനുക്കിയ നാഭിയും വെളുത്തുരുണ്ട തുടകളുടെ വീർപ്പുമുട്ടലിലേക്ക് നാണിച്ചു മുഖം മറക്കുന്ന തന്റെ വിലപ്പെട്ട സൗന്ദര്യവും.

അവളൊന്നു തിരിഞ്ഞു പാർഷ്വഭാഗത്തിലൂടെ തന്റെ ശരീരം നോക്കി. മുന്നിലേക്കും പിന്നിലേക്കും തള്ളി നിൽക്കുന്ന വടിവൊത്ത ഭാരങ്ങൾക്കിടയിൽ നിവർന്നു നിൽക്കുന്ന താൻ.

“താൻ എല്ലാം തികഞ്ഞ ഒരു പെണ്ണാണല്ലോ. സുന്ദരിയാണല്ലോ. നൂറു നൂറു കണ്ണുകൾ ഈ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ച ആകാര വടിവുകൾ കൊത്തിയെടുക്കാൻ ദാഹിക്കുന്നത് താൻ എന്നും കാണുന്നുണ്ട്. എന്നിട്ടും സാർ ന്താ തള്ളേ, അമ്മച്ചി ന്നൊക്കെ പറഞ്ഞത്.. ഇരുപ്പത്തിയാരു വയസ്സ് അത്ര വലിയ പ്രായമാണോ പെണ്ണുങ്ങൾക്ക്. പതിനെട്ടു തികഞ്ഞ കുരുന്നു പെണ്ണിനോട് ആവും താത്പര്യം..” അവൾ നിരാശയോടെ ചിന്തിച്ചു.

അവൾ കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിന്ന് മാറി നിശാ വസ്ത്രം ധരിച്ചു കിടക്കയിൽ പോയി കിടന്നിട്ട്, ഒന്നുരുണ്ട് ബെഡ്സ്റ്റാൻഡിൽ വച്ചിരുന്ന മൊബൈൽ എടുത്തു. വാട്സപ്പ് എടുത്തു വാഹിദിനെ സേർച്ച്‌ ചെയ്തു. ഓൺലൈനിൽ ഇല്ല. അവൾ ഒരു ശങ്കയും ഇല്ലാതെ ഒരു ഹായ് അയച്ചു.