മരുഭൂ വസന്തം 2 [ലസ്റ്റർ] 135

“ആാാാാഊ…”

അവളുടെ വയർ വില്ല് പോലെ വളഞ്ഞു.. വാഹിദിന്റ ചുണ്ടുകൾ അവളെ അമർത്തി ചുംബിച്ചു. ആ പ്രണയത്തിന്റെ അനിർവചനീയമായ മാധുര്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ ലോകം മറന്ന് ഏതോ സ്വപ്നകാവ്യത്തിലെ മാലാഖയായി അവൾ വാഹിദിനെ പുണർന്ന് തന്നിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചു. അവന്റെ മുഖം നൂറയുടെ മുഖത്തേക്ക് നീണ്ട് ചെന്ന് കവിളിലും നെറ്റിയിലും ഉമ്മകൾ നൽകി ചുണ്ടിൽ വിശ്രമിച്ചു.

ഇടതു കൈ പൊക്കിളിൽനിന്ന് താഴേക്ക് സഞ്ചരിച്ചു പാന്റിന്റെ ഇലാസ്റ്റിക് ഉയർത്തി അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു പാന്റിയുടെ മുകളിലൂടെ ചൂടുപിടിച്ചു പൊങ്ങി നിൽക്കുന്ന പൂറിന്റെ ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ തലോടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

“വേണ്ടാഹ്‌… ആആഹ്ഹ്.. എനിക്ക് തീരെ വയ്യാതാവുന്നു.” അവൾ അവന്റെ കഴുത്തിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി ഇറുക്കെ ചുംബിച്ചുകൊണ്ട് പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു.

“നൂറൂ…” പൂവിതൾ പോലെ സ്നിഗ്ദമായ കഴുത്തിലേക്ക് മുഖമിട്ടുരച്ചു കൊണ്ട് മന്ത്രസ്വരത്തിൽ വാഹിദ് വിളിച്ചു. അവൻ അവന്റെ ചുട്ടുപഴുത്തു കല്ലിച്ച അരക്കെട്ട് അവളുടെ തുടയിൽ അമർത്തിയുഴിഞ്ഞു. ആ വിളിയുടെ അലയൊലികൾ അവളുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ ചക്രവാളങ്ങളിലേക്ക് ശരീരമാസകലം കുളിരുകോരിയിട്ട് രോമാഞ്ചം കൊള്ളിച്ചു കൊണ്ട് കാതങ്ങളിലേക്ക് ചിറകടിച്ചു പറന്നു.

തന്റെ മനസ്സിന്റെ ആകാശ മണ്ഡലങ്ങളിൽ ഒരായിരം പൂക്കൾ വിടർന്നു നക്ഷത്രമായി പൂത്തുലഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.. നൂർജഹാൻ എന്ന് മാത്രം വിളിച്ചിരുന്ന വാഹിദ് ലോകത്ത് ഇന്നോളം ആരും വിളിച്ചിട്ടില്ലാത്ത നൂറു എന്ന പേര് വിളിച്ചത് കേട്ടപ്പോൾ താൻ പ്രണയിച്ചിട്ടില്ലാത്ത, എന്നാൽ താനല്ലാതെ വേറെ ആരും സ്നേഹിക്കരുത് എന്നാഗ്രഹിച്ചു പോയ ആ രാജകുമാരനിലേക്ക് അവൾ തന്റെ സത്വബോധം മറന്ന് അടപടലം തകർന്നു വീണു.