മരുഭൂ വസന്തം 2 [ലസ്റ്റർ] 135

ശ്വാസം അടക്കിപിടിച്ചു നിന്ന നൂറയുടെ അരക്കെട്ട് വളഞ്ഞുയർന്നു. പൊക്കിളിൽ നിന്ന് നാവ് നാഭിയിലൂടെ പൂറിലേക്ക് അരിച്ചിറക്കി, വാഹിദ് കൈ പാന്റിയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് കടത്തി പാന്റും പാന്റിയും ഒന്നിച്ചു താഴേക്ക് തള്ളിയിറക്കി അവളുടെ അരക്കെട്ട് പകുതി നഗ്നമാക്കി. ചുട്ടുപഴുത്തു തരിച്ച് ശ്വാസം മുട്ടിച്ചിരുന്ന തന്റെ ഏറ്റവും മൃദുലതയിൽ കരുത്തുറ്റ സ്പർശനമേറ്റപ്പോൾ അവൾ ഒന്ന് നടുങ്ങി.

കാൽ വിരൽ മുതൽ മൂർദ്ദാവ് വരെ കുളിരു പാഞ്ഞു രോമാഞ്ചമുണ്ടായി. ഇനിയെന്ത് എന്ന് ഉത്കണ്ഠപ്പെട്ട ഒരേയൊരു നിമിഷത്തിൽ തന്റെ ജന്മസായൂജ്യത്തിന്റെ തീപ്പൊരിമൊട്ടിലേക്ക് ആ വിരലുകൾ നുഴഞ്ഞു കയറിയതും അവൾ സ്വയം മറന്നു നിലവിളിച്ചു പോയി.

“ആഹ്ഹ്ഹ്.. വേണ്ടാഹ്.. അവിടെ വേണ്ട..” അവൾ എതിർപ്പില്ലാത്ത പ്രതിഷേധത്തിൽ ഞരങ്ങലോടെ പുലമ്പികൊണ്ടിരുന്നു.

“അആഹ്.. വേണ്ട. ഇക്കാ അവിടെ വേണ്ടാ. ആഹ്..ഹ്ഹഹ്ഹ..” ചുണ്ടുകൾ കടിച്ചു വലിച്ചു പൃഷ്ടം ഉയർത്തി ആ മാംസം തിങ്ങിനിറഞ്ഞു വീർത്ത ഉരുണ്ട തുടയുടെ വെണ്ണക്കൽ കോട്ടയ്ക്കുള്ളിൽ വിടർന്നു നിന്ന ചുവന്ന താമരയിതളുകൾ, ജന്മാന്തരങ്ങളായ് പെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന വൃഷ്ടിയുടെ കൊഴുത്ത നനവ് പുരണ്ടു ശരീരമാസകലം ദൈന്യമായ തളർച്ച പടർത്തുന്ന രണ്ടിതൾ പൂവിനെ നൂറ മലർക്കേ പിളർത്താൻ ശ്രമിച്ചു. കന്തിൽ മദജലം ചേർത്തു പതുക്കെ വിരൽ കൊണ്ട് വട്ടത്തിൽ തടവി വാഹിദ് പൂർ ചാലിലെ കുഴമ്പിലേക്ക് വിരൽ ഇറക്കി താഴേക്ക് വളരെ മൃദുലമായി വലിച്ചു കൊണ്ടുപോയി.

“ഓഓഓഹ്.. അവിടെ ഒന്നും…. ഓഓഓഓഹ്‌.. ചെയ്യല്ലേ… അആഹ്.. ന്റെ പൊന്നേ.. ഹോ.. ഹ്..” നൂറയുടെ സഹനത്തിന്റെ സീമകൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് അവൾ എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പുതുസ്പർഷത്തിന്റെ മാസ്മര ലഹരിയിൽ ഇന്നോളം അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത സുഖത്തിന്റെ പാർസമ്യത്തിൽ കിടന്ന് പുളയുന്ന നൂറയുടെ പൂറിലേക്ക് വാഹിദിന്റ പിളർന്ന വായ ഒരു പരുന്തിനെ പോലെ പറന്നിറങ്ങി.