മരുഭൂ വസന്തം 2 [ലസ്റ്റർ] 135

പതുക്കെ പൂറിലേക്ക് ഇറങ്ങിയ വാഹിദ് വീണ്ടും ആ മത്ത് പിടിപ്പിക്കുന്ന ഗന്ധം മൂക്കിലേക്ക് വലിച്ചെടുത്തു നാവു ചേർത്തു നുണഞ്ഞു. അവളുടെ ശരീരം വില്ല് പോലെ വളഞ്ഞു പൊങ്ങി മെത്തയിലേക്ക് വീണു. അല്പസമയം അനക്കമൊന്നുമില്ലാത്തിരുന്ന വാഹിദ് വീണ്ടും തന്റെ രഹസ്യസ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു വരുന്നതും തന്റെ കാലുകൾ സ്വന്തം കാലുകൾ കൊണ്ട് വകഞ്ഞു മാറ്റി അതിനിടയിലേക്ക് കയറി കിടക്കുന്നതും അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.

അവന് വിശ്രമിക്കാൻ അവൾ കാലുകൾ അകറ്റി സ്ഥലം കൊടുത്തു. ആർത്തിയോടെ മുലയിൽ കടിച്ചു വലിക്കുന്ന വാഹിദിന്റ അരക്കെട്ടിൽ നിന്ന് ചുട്ടുപഴുത്ത ഇരുമ്പ് ദണ്ഡ് തന്റെ കാലിടുക്കിലെ നനവിൽ ഉരഞ്ഞു കളിക്കുന്നത് അറിഞ്ഞപ്പോൾ അവളൊന്നു കുടുങ്ങി. അവൾ മുഖമുയർത്തി താഴേക്ക് നോക്കി.

ഞരമ്പുകൾ എഴുന്നു നിൽക്കുന്ന തന്റെ കൈത്തണ്ടയോളം വണ്ണമുള്ള ഇളം കറുപ്പ് കലർന്ന ആ പൌരുഷം കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് ശരീരം വിറഞ്ഞു കയറി. പൊടുന്നനെ പൂറിൽ ഉരച്ചു തന്നെ വീർപ്പു മുട്ടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ആ മാംസദണ്ഡ് ഒരു മുന്നറിയിപ്പും നൽകാതെ അവളുടെ പൂറിനെ രണ്ടായി ചീന്തി മുൻഭാഗം ആഴങ്ങളിലേക്ക് നൂണ്ട് കയറി.

“അയ്യോ…!” അവൾ കാറികരഞ്ഞു പോയി. അവനെ തോളിൽ പിടിച്ച് മേലേക്ക് ഉയർത്തി തള്ളിമാറ്റി രക്ഷപ്പെടാൻ വേണ്ടി കുതറി. വാഹിദ് അവളെ അടങ്കം പുണർന്നു.

“കരയല്ലേ വാവേ.. ഇനി കയറ്റില്ല.. അത്രേ ള്ളൂ..” വാഹിദ് കിതച്ചു കൊണ്ട് കമ്പിതനായി മന്ത്രിച്ചു. അവന്റെ സംസാരസത്തിലെ പ്രണയ പദങ്ങൾ അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ആ വാവേ എന്ന കാതരമായ വിളിയിൽ അസഹ്യമായ നോവിന്റെ പിടച്ചിലിൽ ഉയർന്ന കരച്ചിൽ അടങ്ങി നൂറ അവന്റെ കക്ഷം വഴി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.