മരുഭൂ വസന്തം 4 [ലസ്റ്റർ] 147

“നിങ്ങടെ എം.ഡി മിസ്റ്റർ വാഹിദ് ഇവിടെ എത്തിയിട്ടുണ്ട്. എന്തിന് വന്നു, എവിടെയാണ് താമസം എന്നൊക്കെ എനിക്കറിയണം.” അവൾ പറഞ്ഞു.

“എന്തിന്. ഞങ്ങളുടെ പ്രോഡക്റ്റ് ഇപ്പോഴും ഇവിടെ മാർക്കറ്റ് ചെയ്യുന്നത് നിങ്ങൾ തന്നെയല്ലേ. പിന്നെന്തിന് ഇങ്ങനെയൊരു ഇന്റെർണൽ ഇൻവെസ്റ്റിഗേഷൺ.?” സുധീർ കുണ്ണയിൽ നിന്ന് കൈയെടുത്തു നനവ് അവളുടെ ഗൗണിൽ തന്നെ തുടച്ചു. അതിലൊരു മുരടൻ പ്രതിഷേധം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞ രേണുകയുടെ മുഖം ഇരുണ്ടു. പെട്ടന്ന് തന്നെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചിരി വിടർത്തി അവൾ മധുരമായി സംസാരിച്ചു.

“ഓഹ് നോ നോ. അങ്ങനെയൊരു ഇന്റെർണൽ ഇന്റെൻഷൻ ഒന്നും കൊണ്ടല്ല. ഇതുവരെ ഓഫീസിലേക്ക് വന്നു കണ്ടില്ല. സ്വാഭാവികമായും ഒന്ന് വന്നു കാര്യങ്ങളൊക്കെ അന്വേഷിച്ചു പോകേണ്ടതല്ലേ. അത്രേയുള്ളൂ കാര്യം.” അവൾ മധുരമായി വിശദീകരിച്ചു.

“എടീ പന്നകഴപ്പീ, നിന്റെ മുതലാളിച്ചി ഷെറിൻ ഈ നാട്ടിൽ വന്നാൽ പോകുന്നത് എന്റൊപ്പം കളിച്ചിട്ടാണ് പോകാറുള്ളത്. അപ്പൊ ഈ കാര്യങ്ങൾ അന്വേഷിക്കാൻ നീ ഇങ്ങനെ പൂറും പൊളിച്ചു തന്ന് ചോദിക്കേണ്ട ആവശ്യം ഒന്നുമില്ലെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം. എന്താ നിങ്ങൾ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്.” സുധീറിന്റെ സ്വരം പരുക്കനായി. അവൾ എന്തുപറയണം എന്നറിയാതെ പരുങ്ങി.

“സുധീർ, നമുക്ക് പിന്നീട് സംസാരിക്കാം. പ്ലീസ്.” അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭീതി നിഴലിച്ചു. സുധീർ സിബ്ബ് വലിച്ചു കയറ്റി പാന്റ്സ് നേരെയാക്കി ദേഷ്യത്തോടെ ഡോർ തുറന്നു പിന്നിൽ നിന്നിറങ്ങി ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ ചെന്നിരുന്നു വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തു. വണ്ടി ആ മരുഭൂപാതയിലൂടെ ചീറിപ്പാഞ്ഞു നഗരം തേടി യാത്രയായി. യാത്രയിലുടനീളം അവർക്കിടയിൽ മൗനം പടർന്നു കിടന്നു. സുധീറിന്റെ മുഖം വെറുപ്പ് കൊണ്ട് ഇരുണ്ടിരുന്നു. തന്റെ മിടുക്ക് വിഫലമായിപ്പോയി എന്ന നിരാശയിൽ ആത്മനിന്ദയിൽ രേണുകയും ഇരുന്നു.