മരുഭൂ വസന്തം 4 [ലസ്റ്റർ] 147

“ഫുഡ്‌ കഴിക്കണ്ടേ. വിശക്കുന്നില്ലേ.” വാഹിദ് ചോദിച്ചപ്പോൾ ആണ് ആ കാര്യം എലിസബത്തും ഓർക്കുന്നത്. അവൾ എഴുന്നേറ്റ് ഗൗൺ ധരിച്ചു. വാഹിദ് കിടക്കയിൽ ചവുട്ടിചുരുണ്ടു കിടന്നിരുന്ന മുണ്ടും. രണ്ട് പേരും മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി കിച്ചനിലേക് ചെന്നു.

എലിസബത്ത് പ്ളേറ്റ് കഴുകുന്നതിടയിൽ ഭക്ഷണം ഒന്ന് കൂടി ചൂടാക്കി. റബ്ബർ മരങ്ങളിൽ മഴ വീഴുന്ന ശബ്ദവും ഇരുണ്ട മദ്ധ്യാഹ്നത്തിന്റെ കാളിമയിൽ ഇടക്കിടക്ക് പുളയുന്ന മിന്നൽപ്പിനറുകളും തണുപ്പും ആ ദിവസത്തെ തീവ്രമാക്കി.

ശരീരത്തോട് ചേർന്നു നിൽക്കുന്ന ഗൗണിനുള്ളിൽ തുടിച്ചു നിൽക്കുന്ന എലിസബത്ത് ഇത്രയധികം മനോഹരിയായിരുന്നോ എന്ന് വാഹിദ് അതിശയിച്ചു. ഒരിക്കലും അവളുടെ ശരീരത്തിലേക്ക് വികാരത്തിന്റെ അളവ്കോൽ വച്ചു നോക്കാത്തത് കൊണ്ടായിരിക്കണം തനിക്കത് മനസ്സിലാവാഞ്ഞത്.

വാഹിദ് മുന്നോട്ട് ചെന്ന് അവളെ പിന്നിലൂടെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു. മഞ്ഞിപോലുള്ള വയറിൽ കൈ പൂഴ്ന്ന് നിന്നു. അവൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് കോൾമയിർ കൊണ്ട് വിരലിൽ ഉയർന്നു. അവൾ പിൻഭാഗം തള്ളി ചന്തിയിടുക്ക് അവന്റെ അരക്കെട്ടിലേക്ക് അമർത്തി. പതിയെ ചൂട് പിടിക്കുന്ന മുഴച്ചു തുടങ്ങിയ മുൻഭാഗം ഉണർന്നുണർന്ന് ആ ഇടുക്കിൽ നിറഞ്ഞു വന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.

എലിസബത്ത് മുന്നോട്ട് അൽപ്പം വളഞ്ഞു പ്ളേറ്റിലേക്ക് ഭക്ഷണം പകർന്നു. വാഹിദിന്റെ കൈകൾ വയറിലൂടെ തടവിക്കൊണ്ട് മുകളിലേക്ക് നീങ്ങി അവന്റെ വിശാലമായ ഉള്ളം കൈയിൽ നിറയെ മുലകളെ വാരിനിറച്ചു ഞെക്കിപ്പിഴിഞ്ഞു.