മരുഭൂ വസന്തം 6 [ലസ്റ്റർ] 100

“ജാസ്മിൻ മാഡമോ. ഇവിടെയോ.”? അവൾ അത്ഭുതം കലർന്ന മുഖത്തോടെ അവനെ നോക്കി. എന്നിട്ട് മുറിയിൽ ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചു.

“ഇവിടുണ്ടായിരുന്നു. ഇനി പോയോ.”? അവൻ ഒന്നുമറിയാത്തവനെ പോലെ അങ്ങുമിങ്ങും നോക്കി. പെട്ടന്ന് കിച്ചൺ ഡോർ തുറന്നു ജാസ്മിൻ പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവളുടെ ഭംഗിയും വസ്ത്രവും കണ്ട് രമ്യയുടെ കണ്ണുകൾ അസൂയ കൊണ്ട് വിടർന്നു.

“ആഹാ, രമ്യയായിരുന്നോ.. ഞാൻ കിച്ചനൊക്കെ ഒന്ന് കണ്ട്, ഫുഡ്‌ ചൂടാക്കാനുള്ള സൗകര്യം ഒക്കെ ഉണ്ടോ ന്ന് നോക്കുവായിരുന്നു. വന്നത് ആരെങ്കിലും ആയിരിക്കും ന്ന് കരുതി ഇങ്ങേർ തന്നെ ഡോർ തുറന്നോട്ടെ ന്ന് കരുതി.” വാഹിദിനെ നോക്കി അല്പം ബഹുമാനം കലർന്ന സൗഹൃദത്തോടെ ജാസ്മിൻ പറഞ്ഞു. എങ്കിലും എന്തോ ഒരു അസ്വാഭാവികത രമ്യയ്ക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടായിടുന്നു.

“അല്ല നീ എന്താ ഇവിടെ. ഇത് പതിവില്ലാത്തതാണല്ലോ.” വാഹിദ് രമ്യയെ നോക്കി.

“ഓഹ് പതിവുള്ളതാണല്ലോ ഇവിടെ കാണുന്നതൊക്കെ. അല്ലേലും നമ്മൾക്ക് വരാനുള്ള യോഗ്യതയൊന്നും ഇല്ലെന്നറിയാമേ.” രമ്യ അർത്ഥം വച്ചു സംസാരിച്ചു. വാഹിദ് എങ്ങിനെ മറുപടി പറയണം എന്നറിയാതെ കുഴങ്ങി നിന്നപ്പോൾ ജാസ്മിന്റെ കവിളുകൾ ചുവന്നു.

“കേറിയിങ് പോരണം രമ്യാ. അങ്ങിനെയല്ലെ ഓരോന്ന് പതിവാകുന്നെ.” ജാസ്മിൻ ചുണ്ടിൽ ഗൂഢമായൊരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. രമ്യയ്ക്ക് അതോടുകൂടി അവിടെ നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നത് എന്താണെന്ന് ഊഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞ്. സാർ ഇത്രമാത്രം വിയർത്തു കാണണമെങ്കിൽ കാര്യങ്ങൾ ഗഭീരമായിരിക്കണം.

“മാം ഒന്ന് പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കൂ ന്നേ. അല്ലെങ്കിലും ചിലവന്മാർക്ക് ദൈവം മൊഞ്ചും പഞ്ചും ഒക്കെ വരിക്കോരിയങ്ങു കൊടുക്കും. അവനെയൊക്കെ വായിനോക്കാൻ അല്ലാതെ ഒന്ന് ഫ്രണ്ട് ആവാൻ പോലും നമുക്ക് യോഗ്യത തരില്ല ന്നേ.” രമ്യയുടെ സംസാരത്തിനിടയിൽ നോട്ടം വാഹിദിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നീണ്ടു. അവൻ അപ്പോഴും അവൾ വന്നതിന്റെ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാവാതെ ശങ്കിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ജാസ്മിൻ രമ്യയുടെ പിന്നിൽ ചെന്ന് നിന്ന് പുറകിലൂടെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു മാറിൽ തടവി.