മരുഭൂ വസന്തം 6 [ലസ്റ്റർ] 100

അപ്പോഴാ അങ്ങേര് എന്നെയും എന്റെ തേഞ്ഞു തുടങ്ങിയ വല്ലതും ഓർക്കുന്നെ. എന്നാലും സുധീർ സാർ സംഭവം പറയുമ്പോൾ എവിടെയാണ് മുറിഞ്ഞത് എന്ന് പറഞ്ഞുകാണും. എങ്ങിനെയാണ് എന്നും. അപ്പോൾ ആ ഭാഗം എന്തായാലും മനസ്സിൽ സങ്കല്പിച്ചു കാണും. അയ്യേ, നാണക്കേട്. ഇനി എങ്ങിനെ ആ മുഖത്തേക്ക് നോക്കും.

അവൾക്ക് നാണം തോന്നി. വെളുത്ത മുഖത്ത് അരുണിമ കലർന്നു. ചുണ്ടിൽ സ്ത്രൈണതയുടെ മനോഹാരിത നിറഞ്ഞ ലജ്ജയിൽ കുതിർന്ന മന്ദഹാസം ഒളിഞ്ഞു നിന്നു. വാഹിദ് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ച് കുറെ ചിന്തിച്ചു.

ജോർജിനെ വീണ്ടും വിളിക്കണം. ക്ഷമാപണം നടത്തി മുഴുമിപ്പിക്കാതെ പോയ ആ കളിയുടെ കേളിയാട്ടത്തിൽ ഒന്നുകൂടി മതിമറക്കണം. ആൽബിയുടെ പപ്പയെ വേദനിപ്പിച്ചതിൽ പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യണം, എവിടാണെന്ന് വച്ചാൽ ഞാൻ വരാം എന്നൊക്കെ പറയണം എന്നൊക്കെയാണ് വാഹിദ് സാർ പറഞ്ഞത്. പക്ഷെ രമ്യയ്ക്ക് ഭയം തോന്നി. ഇതൊക്കെ എങ്ങിനെ സാധിക്കും. നിയമ പരമായി ഒരിക്കലും മുന്നോട്ട് പോകാൻ പറ്റില്ല. നാട്ടിലെ പോലെ അധികാരികളെ വിലക്കെടുത്തു രക്ഷപ്പെടാനും പറ്റില്ല. രാജ്യം വേറെയാണ്. അപ്പൊ പിന്നെ വാഹിദ് സാർ എങ്ങിനെ അവരെ നേരിടും. എന്തായിരിക്കും അങ്ങേരുടെ ഉദ്ദേശം.?രമ്യയുടെ ചിന്തകൾ കാടുകയറി.

അവൾക്ക് ഒന്നിനോടും താത്പര്യം ഇല്ലാതായിരിക്കുന്നു. എല്ലാം മറന്ന് കാമം മാത്രം തീപോലെ ജ്വലിക്കുന്ന വികാര മുഹൂർത്തങ്ങളിൽ തന്റെ ഇറച്ചിനിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന പൂറിൽ ആൽബിയും സുധീർ സാറും എത്രയോ കടിച്ചു പറിച്ചിട്ടുണ്ട്. പല്ലുകൾ ചേർത്ത് ചുണ്ട് കൊണ്ട് ഇറുക്കി ഞെരിച്ചു മുകളിലേക്ക് വലിച്ചെടുക്കുമ്പോൾ മദജലം പുരണ്ടു കുഴഞ്ഞ അല്ലികൾ പല്ലുകൾക്കിടയിലൂടെ താഴേക്ക് വഴുതിപ്പോകും.. ആാാഹ്… സുഖം കൊണ്ട് പരിസരം മറന്ന് വാപൊളിച്ചു കൂവിയിട്ടുണ്ട്.പക്ഷെ ഒരു മൃഗത്തെ പോലെ, അല്ല ആർത്തി പൂണ്ട ചെന്നായയെ പോലെ അയാൾ പല്ലുകൾ ആഴ്ത്തി കടിച്ചു മുറിക്കും എന്ന് കരുതിയില്ല. എത്ര ദിവസങ്ങൾ വേണ്ടി വന്നു പഴുപ്പ് മാറി മുറിവൊന്ന് നേരെയാകാൻ. കരഞ്ഞു മാനസികമായി തകർന്ന് തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട വിനോദമായ രതിസുഖത്തിന്റെ മായാ മധുരം തന്നെ വെറുത്തു പോയി. അതിൽ പിന്നെ കുറേ നാളുകൾ ജോലിക്ക് പോകാതെ ഏകാന്തതയുടെ ആശ്വാസത്തിൽ മുറിയിൽ തന്നെ കഴിഞ്ഞ് കൂടുകയായിരുന്നു.