മരുഭൂമിയിൽ പെയ്ത മഴ [ജോൺ എബ്രഹാം] 330

​എന്റെ ആ തുറന്നുപറച്ചിൽ അവളെ ഒന്ന് ഞെട്ടിച്ചു എന്ന് തോന്നുന്നു. അവൾ പതുക്കെ മുഖം തിരിച്ച് എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ പഴയ ആ ഗൗരവമില്ല, പകരം ഒരു തരം കൗതുകമായിരുന്നു.

​”35 വയസ്സായോ? കണ്ടാൽ തോന്നില്ലല്ലോ…” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് ആ ചുവന്ന സാരിയുടെ തുമ്പ് വിരലുകളിൽ ചുറ്റിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു,.എന്ത് പ്രത്യേകതയാണ് ഇപ്പോൾ എന്നിൽ കണ്ടത്?”

​ട്രെയിൻ അപ്പോൾ ഒരു പാലം കടക്കുകയായിരുന്നു. ആ വലിയ ശബ്ദത്തിനിടയിലും അവളുടെ ആ ചോദ്യം എന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി. ആ തുളസിക്കതിരിന്റെ മണവും, അവളുടെ ആ സാമീപ്യവും എന്നെ ശരിക്കും ലഹരി പിടിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
​”അറിയില്ല… ചിലപ്പോൾ ആ ചിരിയായിരിക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ ആ ലഗേജ് റാക്കിലിരുന്ന സ്പൈഡർമാനെ താഴെയിറക്കിയ ആ മനസ്സാവാം.” ഞാൻ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
​അവൾ ഒന്ന് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ എറണാകുളം വരെയുള്ള ദൂരം വെറും മിനിറ്റുകൾ മാത്രമായി എനിക്ക് തോന്നി.

“എന്റെ പേര് വൈശാഖ്, വീട് കോഴിക്കോട്ടാണ്. അവിടെ ഒരു കമ്പനിയിൽ മാർക്കറ്റിംഗ് എക്സിക്യൂട്ടീവ് ആയി ജോലി ചെയ്യുന്നു.” ഞാൻ ഒന്ന് ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.
​അവൾ പതുക്കെ ആ സാരി ഒന്ന് ഒതുക്കിയിട്ടു കൊണ്ട് എന്നെ നോക്കി. “ഞാൻ ആതിര. കോഴിക്കോട് തന്നെയാണ് എന്റെയും വീട്. ഇപ്പോൾ എറണാകുളം ഇൻഫോപാർക്കിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു. താമസം അവിടെ അടുത്ത് തന്നെയാണ്.”

​”അപ്പോ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ഒരേ നാട്ടുകാരാണല്ലേ!” എന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു ചെറിയ ആവേശം കലർന്നു. “ആതിര… പേര് പോലെ തന്നെ ഒരു ഐശ്വര്യമുണ്ട് ആ മുഖത്തിന്.”
​അവൾ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. “മാർക്കറ്റിംഗ് എക്സിക്യൂട്ടീവ് ആയതുകൊണ്ടാണോ ഇത്രയും നന്നായി സോപ്പിടുന്നത്?”