മരുഭൂമിയിൽ പെയ്ത മഴ [ജോൺ എബ്രഹാം] 330

​ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല, ആശ്വാസമെന്നോണം ഞാൻ അവളുടെ ആ ചുവന്ന സാരിയുടെ തുമ്പിനടുത്തുള്ള കയ്യിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് പിടിച്ചു. ആ സ്പർശനം അവൾക്ക് ഒരു വലിയ ആശ്വാസമായെന്ന് അവളുടെ ആ മുഖഭാവം പറഞ്ഞുതരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
​”എത്ര കാലമായി ഡിവോഴ്സ് ആയിട്ട്?” ഞാൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
​”അഞ്ച് വർഷം ആവുന്നു.”

​”അപ്പോൾ മകൻ? മകൻ എവിടെയാണ്?”

​”അവൻ… അവൻ അയാളുടെ കൂടെയാണ്.” ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു.

​ആതിരയുടെ ആ വാക്കുകളിൽ ഒരു വലിയ കഥയുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ഇത്രയും നേരം കണ്ട ആ കുസൃതിക്കാരിയായ ആതിരയല്ല ഇപ്പോൾ എന്റെ മുന്നിലുള്ളത്. ട്രെയിൻ ആലുവയിലേക്ക് അടുക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ ഇടയിൽ ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു. പക്ഷേ ആ നിശബ്ദതയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു അർത്ഥമുണ്ടായിരുന്നു.

ആതിരയുടെ കണ്ണിലെ ആ നനവ് കാണാൻ എനിക്ക് വയ്യായിരുന്നു. ആ നിശബ്ദത ഒന്ന് മാറ്റാൻ വേണ്ടി ഞാൻ എന്റെ വക ഒരു ഒന്നാന്തരം ‘ചളി’ അങ്ങോട്ട് എടുത്തു പ്രയോഗിച്ചു.
​”അല്ല ആതിരാ… അപ്പോൾ പിന്നെ നിയമപരമായി നോക്കിയാൽ ഞാൻ നിങ്ങളെ ‘ചേച്ചി’ എന്ന് വിളിക്കേണ്ടി വരുമല്ലോ! ഇത്രയും നേരം നോക്കി വെള്ളമിറക്കിയിട്ട് ഒടുവിൽ ചേച്ചി എന്ന് വിളിക്കേണ്ടി വരുന്ന സ്പൈഡർമാന്റെ ഗതികേട് ഒന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്കിയേ…”

​അത് കേട്ടതും ആതിരയുടെ സങ്കടമൊക്കെ എവിടെയോ പോയി മറഞ്ഞു. അവൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു പോയി. “അയ്യോ… നീ എന്നെ പേര് വിളിച്ചാൽ മതി. നിന്നെക്കാളും വെറും രണ്ട് വയസ്സേ എനിക്ക് കൂടുതലുള്ളൂ. അതുകൊണ്ട് ആ ചേച്ചി വിളി അവിടെ ഇരിക്കട്ടെ!”
​ഞാൻ ഒന്ന് കണക്ക് കൂട്ടി നോക്കി. “അപ്പോ 18 വയസ്സായപ്പോഴേക്കും നിന്നെ പിടിച്ചു കെട്ടിച്ചോ? നമ്മുടെ പേരന്റ്സിന്റെ ഒരു കാര്യം കഷ്ടം തന്നെ!” ഞാൻ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.