മരുഭൂമിയിൽ പെയ്ത മഴ [ജോൺ എബ്രഹാം] 330

​12-ാം നിലയിലേക്ക് ലിഫ്റ്റ് നീങ്ങുമ്പോൾ ആതിരയുടെ ആ വേഷവും അവളുടെ സംസാരവും എന്നെ കൂടുതൽ ആകർഷിച്ചു. ഷാൾ ഇല്ലാത്ത ആ സ്ലീവ്‌ലെസ് ടോപ്പും ടൈറ്റ് ലെഗ്ഗിൻസും ധരിച്ച ആതിരയുടെ ആത്മവിശ്വാസത്തിന് മുന്നിൽ എന്റെ സകല കാൽക്കുലേഷനുകളും പാളിപ്പോയി.

ലിഫ്റ്റ് 12-ാം നിലയിൽ നിന്നു. അവൾ നേരെ 12B എന്ന ഫ്ലാറ്റിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു. അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ ശരിക്കും സുന്ദരമായ ഒരു 1BHK ഫ്ലാറ്റ്. സിറ്റിയിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറി പണിത ഒരു കൊച്ചു സ്വർഗ്ഗം പോലെ തോന്നി എനിക്ക്.
​ലിവിംഗ് റൂമിലെ സോഫ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി അവൾ പറഞ്ഞു: “ഇരിക്കേടോ…”

​അവളും എന്റെ അടുത്തുതന്നെ ഇരുന്നു. എന്നിട്ട് ചുറ്റും നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി: “ഇതാണ് വൈശാഖ് എന്റെ ലോകം… എന്റെ സന്തോഷങ്ങളും സങ്കടങ്ങളും എല്ലാം ഈ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിലാണ്. നീ ഈ പുറത്ത് കണ്ടതൊക്കെ വെറുമൊരു പുറംമോടി മാത്രമാണ്…”

​അവൾ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരുതരം ആഴമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നിട്ട് ആ ചോദ്യം എറിഞ്ഞു: “ഇനി പറ… ഇപ്പോഴും നിനക്ക് എന്നെ പ്രണയിക്കാൻ തോന്നുന്നുണ്ടോ?”

ആതിരയുടെ ആ ചോദ്യം കേട്ട് ഞാൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി. പക്ഷേ, എന്റെ ഉള്ളിലെ സത്യം മറച്ചുവെക്കാൻ എനിക്ക് തോന്നിയില്ല. അവളുടെ ആ മോഡേൺ ലുക്കും, ആ സ്ലീവ്‌ലെസ് ടോപ്പും ടൈറ്റ് ലെഗ്ഗിൻസും നൽകുന്ന ആ ഗ്ലാമറും എന്റെ സകല നിയന്ത്രണങ്ങളും തെറ്റിച്ചിരുന്നു.

​ഞാൻ പതുക്കെ അവളുടെ ആ മൃദുവായ കൈകൾ കവർന്നെടുത്തു. എന്നിട്ട് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ആ സത്യം പറഞ്ഞു: “സത്യം പറയാലോ ആതിരേ… നിന്റെ ഈ ഗ്ലാമറിൽ ഞാൻ ശരിക്കും വീണു കിടക്കുകയാണ്. എനിക്ക് നിന്നെ വേണം… നീ പറയുന്ന ഏത് കണ്ടീഷനിൽ ആണെങ്കിലും എനിക്ക് അത് സമ്മതമാണ്!”