മരുഭൂമിയിൽ പെയ്ത മഴ [ജോൺ എബ്രഹാം] 330

​ഞാൻ ആപ്പിൾ മുറിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് അവൾ തിരികെ വന്നത്. വന്ന വരവ് കണ്ട് ഞാൻ ശരിക്കും ഞെട്ടിപ്പോയി! അവളുടെ കയ്യിൽ രണ്ട് തണുത്ത ബിയർ കുപ്പികളായിരുന്നു. “ആതിരേ… നീ ഇത് എവിടെ നിന്ന് ഒപ്പിച്ചു?” ഞാൻ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.

​അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ആ കുപ്പികൾ ടേബിളിൽ വെച്ചു. “ഇതൊക്കെ ഇവിടെ സ്റ്റോക്ക് ഉണ്ടാകും സ്പൈഡർമാൻ… നമ്മുടെ ഈ ചെറിയ ആഘോഷത്തിന് ഇതുകൂടി വേണ്ടേ?”
​ആ നീല ടീഷർട്ടും ടൈറ്റ് പാന്റും ധരിച്ച്, കയ്യിൽ ബിയർ കുപ്പിയുമായി നിൽക്കുന്ന ആതിരയെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ പറഞ്ഞ ആ ‘മോഡേൺ വേൾഡ്’ എത്രത്തോളം കളർഫുൾ ആണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.

ബിയർ കുപ്പികളുമായി നിൽക്കുന്ന ആതിരയെ നോക്കി ഞാൻ പറഞ്ഞു, “നമുക്ക് ബാൽക്കണിയിൽ പോയിരിക്കാം ആതിരേ… ആ ‘സില്ലിന് ഒരു കാതൽ’ സിനിമയിലെ സൂര്യയും ജ്യോതികയും ഇരിക്കുന്നത് പോലെ!”

​എന്റെ ആ ഡയലോഗ് കേട്ട് അവൾ മനോഹരമായി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. “കൊള്ളാമല്ലോ വൈശാഖ്… നിന്റെ ഉള്ളിൽ ഇത്രയും വലിയൊരു കാമുകൻ ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നോ!”
​ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ആ തണുത്ത ബിയർ കുപ്പികളുമായി ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നടന്നു. 12-ാം നിലയിൽ നിന്നുള്ള ആ കാഴ്ച അതിമനോഹരമായിരുന്നു. താഴെ കൊച്ചി നഗരം വെളിച്ചത്തിൽ കുളിച്ചു നിൽക്കുന്നു. തണുത്ത കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​ആ നീല നൈലോൺ ടീഷർട്ടും ടൈറ്റ് പാന്റും ഇട്ട് അവൾ എന്റെ അടുത്തുതന്നെ വന്നിരുന്നു. ബ്രാ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് അവളുടെ മാറിടത്തിന്റെ ചലനങ്ങൾ ആ കാറ്റിൽ ടീഷർട്ടിനുള്ളിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ പതുക്കെ ബിയർ കുപ്പികൾ പരസ്പരം തട്ടിച്ച് ആ രാത്രിയെ വരവേറ്റു