മരുഭൂമിയിൽ പെയ്ത മഴ [ജോൺ എബ്രഹാം] 330

ബിയർ രണ്ടു മൂന്ന് സിപ്പ് എടുത്തപ്പോഴേക്കും എന്റെ ഉള്ളിലൊരു ആവേശം ഇരച്ചുകയറി. ‘സില്ലിനു ഒരു കാതൽ’ സിനിമയിലെ സൂര്യയെപ്പോലെ ആ കൊച്ചി നഗരത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നോക്കി ഞാൻ ആവേശത്തോടെ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു:
​”I’m the happiest man in the world!”

​എന്റെ ആ ശബ്ദം കേട്ടതും ആതിര ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പെട്ടെന്ന് എന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. “എടാ… മിണ്ടല്ലേ! ആരെങ്കിലും കേൾക്കും!” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ അവളുടെ മൃദുവായ കൈകൾ കൊണ്ട് എന്റെ വായ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു.

​അവൾ എന്റെ ദേഹത്തേക്ക് ചാരി നിന്നപ്പോൾ, ബ്രാ ഇല്ലാത്ത ആ നീല നൈലോൺ ടീഷർട്ടിനുള്ളിലെ അവളുടെ മുലകൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ അമർന്നു. ആ സ്പർശനം എന്റെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പോലെ കടന്നുപോയി. അവളുടെ മുടിയുടെ മണവും ആ തണുത്ത കാറ്റും ബിയറിന്റെ ലഹരിയും എല്ലാം കൂടി ചേർന്നപ്പോൾ ആ നിമിഷം സ്വർഗ്ഗതുല്യമായിരുന്നു.

ബിയർ സിപ്പ് ചെയ്തുകൊണ്ട് ആതിര പതുക്കെ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. “എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇതുവരെ കിട്ടാത്ത നിമിഷങ്ങളാണിത് വൈശാഖ്… ഇതൊക്കെയായിരുന്നു ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത്. പക്ഷേ എനിക്ക് കിട്ടിയതോ… മറ്റൊന്ന്!”

​അവൾ പതുക്കെ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു, “എടാ… നീ എന്താ എന്നോട് ചോദിക്കാത്തത്? ഈ ബിയർ ആരുടെ കൂടെ അടിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ വാങ്ങി വെച്ചതെന്ന്? നിനക്ക് എന്നെ ഒട്ടും സംശയമില്ലേ? സാധാരണ ആണുങ്ങൾ ഇങ്ങനെയല്ലല്ലോ പെരുമാറുന്നത്…”