മരുഭൂമിയിൽ പെയ്ത മഴ [ജോൺ എബ്രഹാം] 330

ഇനി അവളെ പരീക്ഷിക്കാൻ എനിക്കും താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. ഞാൻ പതുക്കെ അവളെ വീണ്ടും മലർത്തിക്കിടത്തി. ആതിരയുടെ കണ്ണുകൾ അപ്പോൾ കാമം കൊണ്ടും ലഹരി കൊണ്ടും പാതി അടഞ്ഞിരുന്നു. അവളുടെ വെളുത്ത ശരീരം എന്റെ മുന്നിൽ ഒരു നിധി പോലെ തുറന്നു കിടന്നു.

​ഞാൻ പതുക്കെ അവളുടെ കാതിനോട് ചുണ്ടുകൾ ചേർത്ത് മന്ത്രിച്ചു: “ആതിരേ… നിന്റെ സ്വർഗ്ഗവാതിൽ ഞാൻ തുറക്കാൻ പോവുകയാണ്… ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചിരുന്നോ!”
​എന്റെ ആ ഡയലോഗ് കേട്ടതും അവളുടെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞുപോയി. അവൾക്ക് പിന്നെ ഒന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവളുടെ കാലുകൾ പതുക്കെ വിടർന്നു… വാക്സ് ചെയ്ത ആ ചാലിലെ ഓരോ വിറയലും എനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. ഞാൻ പതുക്കെ അവളുടെ തുടകൾക്ക് ഇടയിലേക്ക് മുഖം താഴ്ത്തി.

​അവളുടെ ശ്വാസം വല്ലാതെ ഉയർന്നു. “വൈശാഖ്… പ്ലീസ്… വേഗം…” അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. ആ ‘സ്വർഗ്ഗവാതിലിന്’ മുന്നിൽ എന്റെ ചുണ്ടുകൾ എത്തിയപ്പോൾ ആതിരയുടെ ശരീരം ഒരു തന്ത്രി പോലെ മുറുകി.

ഞാൻ പതുക്കെ എന്റെ രണ്ടു കൈകൾ കൊണ്ടും ആ ചാലിലെ ഇതളുകൾ വിടർത്തി. സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ കവാടം പോലെ അത് എന്റെ മുന്നിൽ തുറക്കപ്പെട്ടു. ചുവന്നു തുടുത്ത ഇതളുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് മഞ്ഞുതുള്ളി പോലെ തേൻ ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ മണികന്ത് ഒരു മുത്തുപോലെ തിളങ്ങി നിൽക്കുന്നു. ആ കാഴ്ച എന്നെ വല്ലാതെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിച്ചു.

​ഞാൻ പതുക്കെ താഴെ നിന്ന് നാവു കൊണ്ട് ആ തേൻ നക്കിത്തുടച്ച് മുകളിലേക്ക് നീങ്ങി. ഓരോ ഇഞ്ചിലും എന്റെ നാവിന്റെ ചൂട് അറിഞ്ഞപ്പോൾ ആതിര ബെഡ്ഷീറ്റിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. ഒടുവിൽ ഞാൻ ആ കന്തിലെത്തി എന്റെ നാവു കൊണ്ട് അവിടെ ഒന്ന് തട്ടി നിർത്തി.