മരുഭൂമിയിൽ പെയ്ത മഴ [ജോൺ എബ്രഹാം] 330

​പെട്ടെന്ന് ഒരു കറന്റ് അടിച്ചതുപോലെ അവൾ ബെഡിൽ നിന്ന് ഒന്ന് ഉയർന്നു പൊങ്ങി! “സസ്സ്സ്…” എന്നൊരു ശബ്ദത്തോടെ അവളുടെ ശരീരം വല്ലാതെ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ വിറയൽ അവളുടെ തുടകളിൽ നിന്ന് തുടങ്ങി ദേഹമാസകലം പടരുന്നത് എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. അവൾ എന്റെ തല അവളുടെ പൂറിലേക്ക് അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. “വൈശാഖ്… മതി… എനിക്ക് വയ്യ…” എന്ന് അവൾ പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും ആ നാവൊന്ന് മാറ്റാൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല.

വാക്കുകൾക്ക് അപ്പുറമായിരുന്നു ആതിരയുടെ അന്നത്തെ അവസ്ഥ. ഞാൻ ആ ചുവന്നു തുടുത്ത പൂറിനുള്ളിലേക്ക് എന്റെ നാവു പടർത്തി. ആ തേനിന്റെ രുചിയും അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും എന്നെ കൂടുതൽ ആവേശം കൊള്ളിച്ചു. ഞാൻ ഒട്ടും തിരക്ക് കൂട്ടാതെ, ആ മണികന്തിൽ എന്റെ നാവു കൊണ്ട് ഓരോ ചിത്രപ്പണികൾ നടത്തി. വട്ടം ചുറ്റിച്ചും,

പതുക്കെ നുണഞ്ഞും ഞാൻ അവളെ സുഖത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിൽ എത്തിച്ചു.
​ആതിരയുടെ കണ്ണുകൾ പാതി അടഞ്ഞു, അവളുടെ കൈകൾ എന്റെ മുടിയിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങി. “ആഹ്… വൈശാഖ്… ഇതെന്തൊരു സുഖമാടാ…” എന്ന് അവൾ അറിയാതെ മന്ത്രിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇതുവരെ കിട്ടാത്ത, താൻ സ്വപ്നം മാത്രം കണ്ടിരുന്ന ആ നിമിഷങ്ങൾ അവൾ ഓരോ ഇഞ്ചും അനുഭവിച്ചു തീർക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ ശരീരം വില്ലുപോലെ വളയുകയും, കാലുകൾ എന്റെ തോളിന് മുകളിലേക്ക് മുറുകുകയും ചെയ്തു. ആ 12B ഫ്ലാറ്റിലെ ശാന്തതയിൽ അവളുടെ സീൽക്കാരങ്ങൾ മാത്രം മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

അവളുടെ പൂറിന് ഒരു പ്രത്യേക ലഹരിയായിരുന്നു, എത്ര തിന്നിട്ടും എനിക്ക് മതിയാവുന്നില്ല. എന്റെ നാവു കുഴയാൻ തുടങ്ങിയിട്ടും ഞാൻ വിട്ടില്ല. ആതിര എന്റെ തല അവളുടെ ആ ചുവന്ന ഇതളുകൾക്കിടയിലേക്ക് ആഞ്ഞു തള്ളുകയായിരുന്നു. “വൈശാഖ്… പ്ലീസ്… സ്പീഡിൽ… എനിക്ക് വയ്യടാ…” അവൾ കെഞ്ചാൻ തുടങ്ങി.