മരുഭൂമിയിൽ പെയ്ത മഴ [ജോൺ എബ്രഹാം] 330

​അവൾക്ക് ആ സുഖത്തിന്റെ അറ്റം കിട്ടാറായെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ഞാൻ എന്റെ സകല ശക്തിയും നാവിൽ ആവാഹിച്ചു. ഒരു ഇലക്ട്രിക് മെഷീൻ പോലെ ആ മണികന്തിൽ ഞാൻ നാവുകൊണ്ട് താണ്ഡവമാടി. ആതിര അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ അലറുകയായിരുന്നു! അവളുടെ കൈകൾ ബെഡ്ഷീറ്റിൽ ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ചു, തല ബെഡിലേക്ക് അടിക്കുന്നു,

അരഭാഗം വായുവിൽ ഉയർന്നു പൊങ്ങുന്നു. പക്ഷേ ഞാൻ അവളെ വിട്ടില്ല, ആ അരഭാഗം ലോക്ക് ചെയ്ത് ആ തേൻ നുകർന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

​ഒടുവിൽ, ഒരു വലിയ പൊട്ടിത്തെറി പോലെ ആതിര ആർത്തുവിളിച്ചു. അവളുടെ ശരീരം മുഴുവൻ വില്ലുപോലെ വളഞ്ഞു. ആ നിമിഷം, അവളുടെ മദനജലം ഒരു അരുവി പോലെ എന്റെ വായിലേക്കും മൂക്കിലേക്കും ചീറ്റിത്തെറിച്ചു. അവൾ പൂർണ്ണമായും തളർന്ന്, വിറച്ചുകൊണ്ട് ആ ബെഡിലേക്ക് തകർന്നു വീണു. ആ മുറിയിൽ അപ്പോൾ അവളുടെ കിതപ്പും ആ മദനജലത്തിന്റെ മണവും മാത്രം ബാക്കിയായി.

ആതിരയുടെ കണ്ണുകളിൽ കാമം ഒരു കടലുപോലെ അലയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് ഇരുന്ന് എന്റെ ടീഷർട്ട് തലവഴി ഊരിയെടുത്തു. ജിമ്മിൽ പോയി ഞാൻ ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത ആ ഉറച്ച നെഞ്ചും മസിലുകളും കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് നിയന്ത്രിക്കാനായില്ല. അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിലെ മസിലുകളിൽ പതുക്കെ ചുംബിച്ചു.
​എന്നിട്ട് അവൾ ആജ്ഞാപിക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു, “എടാ… നിന്റെ ഷോർട്സ് അഴിക്ക്…”

​ഞാൻ പതുക്കെ ബെഡിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു നിന്ന് ഷോർട്സ് താഴേക്ക് നീക്കി. ആ നിമിഷം, എന്റെ ആ ‘വിശ്വരൂപം’ വെളിപ്പെട്ടപ്പോൾ ആതിരയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു! അവൾ വിശ്വസിക്കാനാവാതെ വായ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു. “എടാ… ഇത്രയും വലുതോ!” എന്ന് അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.