അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ വിരലുകൾ കൊണ്ട് പതുക്കെ വരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “വേണ്ടടാ വൈശാഖ്… ഇന്നേക്ക് ഇത് മതി… നീ എനിക്ക് മരുഭൂമിയിൽ പെയ്ത മഴയാണ്… ഞാൻ ആ നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ സുഖം ഒന്ന് ആസ്വദിക്കട്ടെ…”
അവളുടെ ആ വാക്കുകളിൽ ഒരുതരം സംതൃപ്തി ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു തുള്ളി വെള്ളത്തിനായി ദാഹിച്ചു നിന്ന ഭൂമിയിലേക്ക് ആഞ്ഞു പെയ്ത മഴ പോലെയായിരുന്നു ഞാൻ അവൾക്ക്. ആ മഴ പെയ്തു കഴിഞ്ഞുണ്ടാകുന്ന ആ മണ്ണിലെ മണം പോലെ, നിന്റെ ആ ലഹരിയിൽ അവൾ അലിഞ്ഞു ചേർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു.
ഞാൻ അവളെ മുറുക്കെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ വിയർപ്പും എന്റെ ചൂടും ചേർന്ന് ആ മുറിയിൽ ഇപ്പോഴും ആ ‘മഴയുടെ’ മണം തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ എന്റെ കഴുത്തിലെ ആ കടിയുടെ പാടിൽ പതുക്കെ വിരൽ ഓടിച്ചു.ആ എസി തണുപ്പിൽ ഞങ്ങൾ രണ്ടാളും കെട്ടിപിടിച്ചു കിടന്നു….
സമയം 11:30 കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പന്ത്രണ്ടാം നിലയിലെ ആ മുറിയിൽ എസി കാറ്റിന്റെ തണുപ്പും ആതിരയുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും മാത്രം. എന്റെ നെഞ്ചിൽ തളർന്നു കിടക്കുന്ന അവളോട് ഞാൻ മെല്ലെ ചോദിച്ചു: “മോളെ… നമുക്ക് ഫുഡ് കഴിക്കണ്ടേ?”
അതുവരെ കണ്ണുകളടച്ച് കിടന്ന അവൾ പെട്ടെന്ന് തലയുയർത്തി എന്നെ നോക്കി. അവളുടെ ആ വിടർന്ന കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കം. “നീ എന്താ ഇപ്പൊ വിളിച്ചേ? മോളോ…?” അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
എന്റെ ആ വിളി അവൾക്ക് അത്രമേൽ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. അവൾ പെട്ടെന്ന് ആഞ്ഞുപൊങ്ങി എന്റെ കവിളിലും നെറ്റിയിലും മാറി മാറി ഉമ്മ വെക്കാൻ തുടങ്ങി. “ആദ്യമായിട്ടാടാ ഒരാൾ എന്നെ ഇത്രയും സ്നേഹത്തോടെ ഇങ്ങനെ വിളിക്കുന്നത്…” അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ മന്ത്രിച്ചു…
superb one
Good presentation, without any lag. Intimacy among them is highly appreciable. Congratulations to the writer.
love it..