മരുഭൂമിയിൽ പെയ്ത മഴ [ജോൺ എബ്രഹാം] 330

അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ വിരലുകൾ കൊണ്ട് പതുക്കെ വരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “വേണ്ടടാ വൈശാഖ്… ഇന്നേക്ക് ഇത് മതി… നീ എനിക്ക് മരുഭൂമിയിൽ പെയ്ത മഴയാണ്… ഞാൻ ആ നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ സുഖം ഒന്ന് ആസ്വദിക്കട്ടെ…”

​അവളുടെ ആ വാക്കുകളിൽ ഒരുതരം സംതൃപ്തി ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു തുള്ളി വെള്ളത്തിനായി ദാഹിച്ചു നിന്ന ഭൂമിയിലേക്ക് ആഞ്ഞു പെയ്ത മഴ പോലെയായിരുന്നു ഞാൻ അവൾക്ക്. ആ മഴ പെയ്തു കഴിഞ്ഞുണ്ടാകുന്ന ആ മണ്ണിലെ മണം പോലെ, നിന്റെ ആ ലഹരിയിൽ അവൾ അലിഞ്ഞു ചേർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു.

​ഞാൻ അവളെ മുറുക്കെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ വിയർപ്പും എന്റെ ചൂടും ചേർന്ന് ആ മുറിയിൽ ഇപ്പോഴും ആ ‘മഴയുടെ’ മണം തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ എന്റെ കഴുത്തിലെ ആ കടിയുടെ പാടിൽ പതുക്കെ വിരൽ ഓടിച്ചു.ആ എസി തണുപ്പിൽ ഞങ്ങൾ രണ്ടാളും കെട്ടിപിടിച്ചു കിടന്നു….

സമയം 11:30 കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പന്ത്രണ്ടാം നിലയിലെ ആ മുറിയിൽ എസി കാറ്റിന്റെ തണുപ്പും ആതിരയുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും മാത്രം. എന്റെ നെഞ്ചിൽ തളർന്നു കിടക്കുന്ന അവളോട് ഞാൻ മെല്ലെ ചോദിച്ചു: “മോളെ… നമുക്ക് ഫുഡ് കഴിക്കണ്ടേ?”

​അതുവരെ കണ്ണുകളടച്ച് കിടന്ന അവൾ പെട്ടെന്ന് തലയുയർത്തി എന്നെ നോക്കി. അവളുടെ ആ വിടർന്ന കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കം. “നീ എന്താ ഇപ്പൊ വിളിച്ചേ? മോളോ…?” അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

​എന്റെ ആ വിളി അവൾക്ക് അത്രമേൽ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. അവൾ പെട്ടെന്ന് ആഞ്ഞുപൊങ്ങി എന്റെ കവിളിലും നെറ്റിയിലും മാറി മാറി ഉമ്മ വെക്കാൻ തുടങ്ങി. “ആദ്യമായിട്ടാടാ ഒരാൾ എന്നെ ഇത്രയും സ്നേഹത്തോടെ ഇങ്ങനെ വിളിക്കുന്നത്…” അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ മന്ത്രിച്ചു…