മരുഭൂമിയിൽ പെയ്ത മഴ [ജോൺ എബ്രഹാം] 330

​ഞാൻ പതുക്കെ ആ നെയ്ച്ചോറും ചിക്കൻ കറിയും കൂട്ടി ഒരു ഉരുള ഉരുട്ടി അവളുടെ വായോട് അടുപ്പിച്ചു. “ദാ മോളെ… കഴിക്കൂ…” എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാൻ അത് അവൾക്ക് വാരിക്കൊടുത്തു. അവൾ അത് സാവധാനം വാങ്ങി കഴിച്ചു.

​രണ്ടാമത്തെ ഉരുള കൊടുക്കാൻ നോക്കിയപ്പോഴാണ് ഞാൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് ശ്രദ്ധിച്ചത്. അവളുടെ വിടർന്ന കണ്ണുകൾ ചെറുതായി ചുവന്നിരിക്കുന്നു, ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ ആ കൺകോണിൽ പൊടിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു. അവൾ വേഗം മുഖം തിരിച്ച് അത് തുടച്ചുമാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു.

ഒരുപക്ഷേ, ജീവിതത്തിൽ അവൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആഗ്രഹിച്ച ആ പരിഗണനയും സ്നേഹവും ഒരുമിച്ച് കിട്ടിയതുകൊണ്ടാവാം ആ മരുഭൂമിയിലെ മഴ ഇപ്പോൾ കണ്ണുനീരായി പെയ്തത്.

ഭക്ഷണമൊക്കെ കഴിച്ച് പാത്രമൊക്കെ മാറ്റിവെച്ച് ഞങ്ങൾ വീണ്ടും ആ ബെഡിലേക്ക് വന്നു. ആതിരയുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോൾ ഒരു വല്ലാത്ത സമാധാനം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ബെഡിൽ മലർന്നു കിടന്ന് എന്റെ ഒരു കൈ അവൾക്കായി നീട്ടിക്കൊടുത്തു. അവൾ പതുക്കെ ആ കയ്യിൽ തല വെച്ച്, എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് പറ്റിപ്പിടിച്ചു കിടന്നു.

​എന്റെ ആ  മസിലുകളുള്ള കൈ അവൾക്ക് ഒരു തലയണ പോലെ സുഖമുള്ളതായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ കൈകൾ എന്റെ അരക്കെട്ടിന് ചുറ്റും പിണച്ചു വെച്ച് എന്നെ മുറുക്കെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ആ 12-ാം നിലയിലെ നിശബ്ദതയിൽ ഞങ്ങളുടെ ശ്വാസതാളം മാത്രം കേൾക്കാമായിരുന്നു. ആതിര പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു: “വൈശാഖ്… ഇത്രയും കാലം ഞാൻ മിസ്സ് ചെയ്തത് ഈയൊരു ചേർത്തുപിടിക്കലാണ്… നിന്റെ ഈ ചൂടിൽ ഇങ്ങനെ കിടക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ലോകം മൊത്തം കിട്ടിയതുപോലെ തോന്നുന്നു.”