മരുഭൂമിയിൽ പെയ്ത മഴ [ജോൺ എബ്രഹാം] 329

ഞാൻ ഒന്ന് ചമ്മിയെങ്കിലും മറുപടി വിട്ടില്ല, “എറണാകുളം വരെ അങ്ങനെ നിൽക്കേണ്ടി വരുമോ എന്ന് കരുതി പേടിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു… വലിയൊരു ഉപകാരമായി, താങ്ക്സ് ഉണ്ട് കേട്ടോ…”

​അപ്പോൾ അവൾ മുഖത്ത് അല്പം ഗൗരവം വരുത്തി എന്നെ നോക്കി. “താങ്ക്സ് ഒക്കെ അവിടെ നിൽക്കട്ടെ… നിന്നെ താഴെയിറക്കിയത് ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാനാണ്.”
​”എന്താ?” ഞാൻ വിക്കി.

​”അല്ല, കോഴിക്കോട് നിന്നു ഇവിടെ വരെ എന്നെ തന്നെ ആണല്ലോ നോക്കികൊണ്ടിരുന്നത്… നീ ഇതുവരെ പെണ്ണുങ്ങളെ കണ്ടിട്ടില്ലേ?”

​ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് പണ്ട് മീറ്റിംഗിൽ ബോസ് ചീത്ത പറഞ്ഞതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ഷോക്കാണ് കിട്ടിയത്. പക്ഷേ തോറ്റു കൊടുക്കാൻ ഞാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. ഞാൻ പതുക്കെ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു:

​”അത്… പെണ്ണുങ്ങളെ കാണാത്തതു കൊണ്ടൊന്നുമല്ല. നിന്റെ അത്ര ഭംഗിയുള്ള ഒരാളെ അടുത്തൊന്നും ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല, അതുകൊണ്ടാ…”

​ആ മറുപടി കേട്ടതും അവളുടെ ആ ഗൗരവം പതുക്കെ അലിഞ്ഞില്ലാതായി

നാണം കൊണ്ട് ആ മുഖം ഒന്ന് ചുവന്നു തുടുത്തു. അത് എനിക്ക് മനസ്സിലാവരുതെന്ന് കരുതി അവൾ പെട്ടെന്ന് മുഖം ജനാലയ്ക്ക് പുറത്തേക്ക് തിരിച്ചെങ്കിലും, ആ കള്ളച്ചിരി ഒളിപ്പിക്കാൻ അവൾ പാടുപെടുന്നത് എനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.
​ഞാൻ വിട്ടില്ല, ആ ഇരിപ്പ് ഒന്ന് കൂടി ഉറപ്പിച്ച് പതുക്കെ തുടർന്നു:

“സത്യമായിട്ടും പറയുകയാണ്… എനിക്ക് ഇപ്പോൾ 35 വയസ്സായി. ഇതിനിടയിൽ ജോലി സംബന്ധമായും അല്ലാതെയും ഒരുപാട് സ്ത്രീകളെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്, പരിചയപ്പെട്ടിട്ടുമുണ്ട്. പക്ഷേ… നിങ്ങളെപ്പോലെ ഒരാൾ ഇതുവരെ എന്റെ കണ്ണിൽ ഉടക്കിയിട്ടില്ല.”