എന്നിട്ട് അവൾ പിന്നെയും എന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചു കൊണ്ട് എന്റെ നെഞ്ചില് മുഖമമർത്തി കരയാന് തുടങ്ങി. ആദ്യം ചെറുതായി തുടങ്ങിയ കരച്ചില് പോകെപ്പോകെ ശരീരം നന്നായി കുലുങ്ങുന്ന തരത്തിൽ ഏങ്ങലടിച്ചുള്ള വലിയ കരച്ചിലായി മാറി. വര്ഷങ്ങളായി അവള് അടക്കി വച്ചിരുന്ന ഭയവും, സങ്കടവും, ഒറ്റപ്പെടലും, നിസ്സഹായതയുമൊക്കെ അവള് കരഞ്ഞ് തീര്ക്കുകയായിരുന്നു.
ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവളെ എന്നോട് മുറുകെ ചേർത്ത് പിടിച്ചുകൊണ്ട് തലമുടിയും മുതുകിലും തടവി കൊടുത്തു കൊണ്ട് നിന്നു.
ഒരുപാട് നേരം കഴിഞ്ഞാണ് അവളുടെ കരച്ചില് പതിയെ അടങ്ങി വരാൻ തുടങ്ങിയത്. ഒടുവില് അവളുടെ കരച്ചില് നിന്നു. പക്ഷേ ചെറുതായി ഏങ്ങിയേങ്ങി കൊണ്ടാണ് അവള് നിന്നത്. അവസാനം അതും കൂടി മെല്ലെ മാറാൻ തുടങ്ങി.
ആ നിമിഷാണ് അവളുടെ മാമൻ പെട്ടന്ന് റൂമിൽ കേറി വന്നത്. പെട്ടന്ന് ധ്വനി എന്നെ വിട്ട് മാറി നിന്നിട്ട് കണ്ണും മുഖവും തുടച്ചു. അവളുടെ മാമൻ അവളെയും എന്നെയും മാറിമാറി ഒന്ന് നോക്കി, പക്ഷേ ഒന്നും ചോദിക്കാനും പറയാനുമുള്ള ധൈര്യം അയാള്ക്കില്ലായിരുന്നു.
അയാള് ഒന്നും മിണ്ടാതെ പോയി റൂമിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന സ്റ്റൗ കത്തിച്ചു. എന്നിട്ട് അയാള് കൊണ്ടുവന്ന മുദ്ര പത്രങ്ങളും, പിന്നെ വേറെ എന്തൊക്കെയോ പേപ്പറും, ഫയലുകളും എല്ലാം ആ ടേബിളിന് മുകളില് വച്ചശേഷം അതിൽ നിന്നും ഓരോന്നായി എടുത്ത് ധ്വനിയുടെ കൈയിൽ കൊടുത്തിട്ട് അത് എന്താണെന്നുള്ളതിന്റെ വിശദീകരണം കൊടുത്തു. ധ്വനി സമയമെടുത്ത് തന്നെ അതൊക്കെ നന്നായി പരിശോധിച്ച ശേഷം അതൊക്കെ ഓരോന്നായി കത്തിച്ചു കളയാന് തുടങ്ങി.
