എന്റെ അന്തംവിട്ടുള്ള നില്പ്പ് കണ്ടിട്ട് അവള് കുറച്ച് ഉറക്കെ തന്നെ ചിരിച്ചു. “ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചിരിച്ചിട്ട് ഒരുപാട് വര്ഷങ്ങളായി, കേട്ടോ സർ.” അവളൊരു നെടുവീർപ്പോടെ തലയാട്ടി.
അപ്പോഴും ഞാൻ ആശ്ചര്യത്തോടെ തന്നെ അവളെ നോക്കി നിന്നു. പക്ഷേ ശെരിക്കും ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ എന്തോ ഒരു ബോണ്ട് ക്രിയേറ്റാവുകയും, അത് വളരെ വേഗത്തിൽ തന്നെ ശക്തിയാർജിച്ച് കൊണ്ടേ പോകുന്നുമുണ്ടായിരുന്നത് ഞാൻ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്കും അങ്ങനെ തന്നെയാണെന്ന് അവളുടെ കണ്ണില് നിന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കാനും കഴിഞ്ഞു.
“ഓക്കെ മേഡം. എനിക്ക് നിങ്ങളെ വിശ്വസമുള്ളത് കൊണ്ടാണ് എന്റെ വണ്ടിയുടെ താക്കോൽ നിങ്ങളെ ഞാൻ ഏല്പ്പിക്കുന്നത്.” അതും പറഞ്ഞ് അവള് നേരത്തെ എന്നോട് പറഞ്ഞ വണ്ടിയുടെ സർവീസ് ഫീസും വണ്ടി ചാവിയും എടുത്തു നീട്ടി.
ഉടനെ ഒരു സന്തോഷം നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയുടെ അവള് അതൊക്കെ എന്റെ കൈയിൽ നിന്നും വാങ്ങി.
“പിന്നേ, എന്റെ വണ്ടിക്ക് മുകളിലുള്ള കംപാർട്മെന്റിനെ തൊടാൻ പോലും അവരെ അനുവദിക്കരുത്. വണ്ടിക്കകത്തുള്ള ഒറ്റ സാധനം പോലും അത് ഇരിക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങളില് നിന്നും മാറ്റാനും അവരെ അനുവദിക്കരുത്. പിന്നെ ഇത്രയും ഹെല്പ് ചെയ്യുന്നതിന് ഒരുപാട് താങ്ക്സ് മേഡം.” അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് ഞാൻ എന്റെ ബാഗും എടുത്തുകൊണ്ട് ലിഫ്റ്റിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു.
പക്ഷേ പെട്ടന്ന് ഒരു കാര്യം ഓര്ത്ത് ഞാൻ അവളുടെ നേര്ക്ക് തന്നെ തിരിഞ്ഞു നിന്നു. അപ്പോ എന്നെ തന്നെ നോക്കി ഭയങ്കരമായി ആലോചിച്ച് എന്തോ തീരുമാനം എടുക്കാന് ശ്രമിക്കുന്നത് പോലെ അവള് നില്ക്കുന്നതാണ് കണ്ടത്. ഞാൻ അവളെ നോക്കി തിരിഞ്ഞു നിന്നതും അവളുടെ മുഖ ഭാവങ്ങള് പെട്ടന്ന് നോർമലായി മാറി.
