“ഹ്മ്, അവന് പറയുന്നതിലും കാര്യമുണ്ട്.” പപ്പ എന്നെ സപ്പോര്ട്ട് ചെയ്തു സംസാരിച്ചു.
അമ്മ എന്നെ തുറിച്ചുനോക്കി. ജെസ്സി മുഖം വീർപ്പിച്ചു. ധ്വനി അസ്വസ്ഥതയോടെ എന്നെ നോക്കി നിന്നു.
“ജെസ്സി മോളെ, അവന്റെ ഇവിടത്തെ നോര്മല് ലൈഫ് തുടങ്ങി കഴിഞ്ഞാല് പിന്നെ, അറിയാലോ, അവന് അധികം റെസ്റ്റൊന്നും കിട്ടില്ല. രാത്രി പതിനൊന്ന് കഴിഞ്ഞ് ഉറക്കം, രാവിലെ നാല് മണിക്ക് മുന്നേ അവന് ഉണരുകയും ചെയ്യും. അതുകൊണ്ട് അവന് പോട്ടെ, പോയി നല്ലത് പോലെ ഉറങ്ങട്ടെ, അതല്ലേ നല്ലത്..?” പപ്പ പറഞ്ഞിട്ട് അമ്മയേയും ജെസ്സിയേയും നോക്കി.
“ജിനു ഉടനെ പോകുന്നത് എനിക്കും ഇഷ്ട്ടമല്ല, പക്ഷേ പപ്പ പറയുന്നതാണ് ശെരി.” ധ്വനി പപ്പയെ സപ്പോര്ട്ട് ചെയ്തു.
അപ്പൊ എല്ലാവരും ധ്വനിയെ നോക്കി. ധ്വനി തുടർന്നു. “ജിനു ആഴ്ചകളോളം കാട്ടിലൊക്കെ അലഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞ് എന്റെ ലോഡ്ജിലാണ് വന്നത്. അവിടെ കുറച് റെസ്റ്റ് മാത്രമാണ് അവന് കിട്ടിയത്. പിന്നെ എന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ, അതുകഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങളുടെ യാത്ര.. എല്ലാം കൊണ്ടും അവന് ശെരിക്കും ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല, ശെരിക്കും റെസ്റ്റ് പോലും അവന് എടുത്തില്ല. എത്ര മണിക്കൂറുകളാണ് തുടര്ച്ചയായി വണ്ടി ഓടിച്ചത്. അതുകൊണ്ട് അവന് പോട്ടെ ജെസ്സി.”
ധ്വനി അങ്ങനെയൊക്കെ പറഞ്ഞപ്പോ ജെസ്സി എന്നെ കൂടുതൽ മുറുക്കി പിടിച്ചുകൊണ്ട് തല ഉയർത്തി അലിവോടെ നോക്കി. “സോറി അച്ചാച്ചാ, ഞാൻ അതൊന്നും ചിന്തിച്ചില്ലായിരുന്നു. അച്ചാച്ചൻ പൊയ്ക്കോ.” അതും പറഞ്ഞ് അവളെന്നെ വിട്ടു. “പക്ഷേ സമയം കിട്ടിയതും ഇങ്ങോട്ട് വരണം. കൂടാതെ ധ്വനി ചേച്ചിയുടെ അഡ്മിഷൻ കാര്യം ശെരിയാക്കണ്ടേ..?”
