ഭവാനി മായാവതിയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. മരുമകളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞ ആ സങ്കടം കണ്ടപ്പോൾ അവരുടെ ഉള്ളം പിടഞ്ഞു.
”എന്തിനാ മോളെ നീ ഇങ്ങനെ വിങ്ങിപ്പൊട്ടുന്നത്? ഞാൻ നിന്റെ അമ്മ തന്നെയല്ലേ… ഈ അമ്മയോട് നിനക്ക് എന്തും തുറന്നു പറയാലോ. എന്തിനാ അത് ഉള്ളിൽ ഒതുക്കി നീ ഇങ്ങനെ നീറുന്നത്?” ഭവാനിയമ്മയുടെ ആ സ്നേഹത്തോടെയുള്ള ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ മായാവതിയുടെ നിയന്ത്രണം വിട്ടു.
അവൾ തല താഴ്ത്തി, വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ മടിച്ചു മടിച്ചാണ് അത് പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയത്: “അമ്മേ… സുഗുണൻ ഏട്ടൻ പാവമാണ്, അതൊക്കെ ശരി തന്നെ. പക്ഷേ ഒരു പെണ്ണിന് വേണ്ടത് നൽകാൻ അയാൾക്ക് കഴിയുന്നില്ല, ഇനി കഴിയുമെന്നും തോന്നുന്നില്ല. അയാളുടെ ആ കുണ്ണ കണ്ടാൽ ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ചുക്കുമണിയുടെ അത്രയേ വലിപ്പമുള്ളൂ അമ്മേ… ആ വലിപ്പമില്ലാത്ത കുണ്ണ കൊണ്ട് എനിക്കൊരു സുഖവും കിട്ടുന്നില്ല. എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും അത് എന്റെ പൂറ്റിൽ ഒന്ന് കേറ്റാൻ പോലും അയാൾക്ക് കഴിയുന്നില്ല. പിന്നെ എങ്ങനെയാ അമ്മേ ഞാൻ ഒരു അമ്മയാകുന്നത്?”
പറഞ്ഞു തീർന്നപ്പോഴേക്കും മായാവതി വിങ്ങിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ഭവാനിയമ്മയുടെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. തന്റെ മരുമകളുടെ വശ്യമായ ആ രൂപവും യൗവനവും ആസ്വദിക്കാൻ സ്വന്തം മകന് കഴിയുന്നില്ലല്ലോ എന്ന സത്യം ഭവാനിയമ്മയെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. ആ വലിയ തറവാടിന്റെ നിശബ്ദതയിൽ മായാവതിയുടെ തേങ്ങൽ മാത്രം ബാക്കിയായി.
മായാവതി 3
കോലായിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ മായാവതിയുടെ തളർന്ന മുഖത്തേക്ക് ഭവാനിയമ്മ നോക്കി. അവളുടെ ആ വിടർന്ന കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും കണ്ണുനീരിന്റെ നനവുണ്ട്. യൗവനം തുളുമ്പി നിൽക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി, തന്റെ മകന്റെ കഴിവുകേടിന്റെ പേരിൽ ഒരു തടവുകാരിയെപ്പോലെ ഈ വീട്ടിൽ കഴിയേണ്ടി വരുന്നത് ഒരു നീറ്റലായി ഭവാനിയമ്മയുടെ ഉള്ളിൽ പടർന്നു.
ഈ കഥ നല്ല ത്രെഡ് ഒണ്ടായിരുന്നത് ആണ് പെട്ടന്ന് തീർക്കാതെ കുറച്ച് ഭാഗങ്ങൾ ആയി എഴുതാവുന്ന ഒന്ന് ആണ് ഇതിന്റെ ബാക്കി ഉണ്ടാവും എന്ന് കരുതുന്നു
ആദ്യത്തെ എഴുത്ത് ആണ്.. വിപുലീകരിക്കാം 🥰
continue
തീർച്ചയായും. 🥰