ഗോവിന്ദൻ തന്റെ തഴമ്പിച്ച വിരലുകൾ പതുക്കെ ആ രോമങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് ആഴ്ത്തി. ആ കറുത്ത കാടിനുള്ളിൽ തന്റെ വിരലുകൾ ചലിപ്പിക്കുമ്പോൾ ഭവാനി ഒന്ന് പിടഞ്ഞു. അവൻ പതുക്കെ തന്റെ നടുവിരൽ ആ ചുവന്ന ദളങ്ങൾക്കിടയിലെ നനവിലേക്ക് അമർത്തി.
”ഹോ… ഭവാനി…
ഈ രോമങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇത് ഇത്രയും ചൂടോടെ ഇരിക്കുകയാണല്ലോ!” ഗോവിന്ദൻ പതുക്കെ തന്റെ വിരൽ അകത്തേക്കും പുറത്തേക്കും ചലിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി.
രോമങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ അവന്റെ വിരലുകൾ ഉരസിയപ്പോൾ ഭവാനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു തരിപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടു. അവൾ തന്റെ കാലുകൾ ഒന്നുകൂടി വിടർത്തി അവന് സൗകര്യമൊരുക്കി.
ഗോവിന്ദൻ വിരലുകളുടെ എണ്ണം കൂട്ടി. രണ്ട് വിരലുകൾ ആ രോമവൃതമായ വിടവിനുള്ളിലേക്ക് ആഞ്ഞു കയറിയപ്പോൾ, അകത്തെ ഇടുങ്ങിയ മാംസപാളികൾ അവന്റെ വിരലുകളെ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.
അവൻ വിരലുകൾ വട്ടം കറക്കിയും ആഴ്ത്തിയും അവിടെ പണി തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ആ രോമങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന് മദജലം ഊറിവന്ന് അവന്റെ കൈകളിൽ പടർന്നു. ഭവാനി കിതച്ചുകൊണ്ട് കട്ടിലിൽ കിടന്നു പുളഞ്ഞു. അവളുടെ വിരിഞ്ഞ ഉടൽ ആ വിരൽ പ്രയോഗത്തിൽ തളർന്നു പോയി.
ഭവാനി സുഖം കൊണ്ട് കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ച്, കട്ടിലിലെ വിരിയിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു കിടക്കുകയാണ്. അവളുടെ ആ രോമവൃതമായ മന്മഥ പ്രദേശം ഇപ്പോൾ മദജലത്താൽ കുതിർന്ന് ഗോവിന്ദന്റെ ആയുധത്തെ സ്വീകരിക്കാൻ പാകത്തിൽ വിടർന്നു നിന്നു.
ഗോവിന്ദൻ തന്റെ മുണ്ട് നേരത്തെ തന്നെ മാറ്റിയിരുന്നു.
ഒരു കാട്ടുപോത്തിനെപ്പോലെ കരുത്തുറ്റ അവന്റെ ശരീരം ഭവാനിയുടെ മേലേക്ക് പടർന്നു. അവൻ തന്റെ തഴമ്പിച്ച കൈകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ ആ വിരിഞ്ഞ തുടകൾ ബലമായി ഇരുവശത്തേക്കും വകഞ്ഞു മാറ്റി.
