മായാവതി 3 [ജോൺ എബ്രഹാം] 105

​വാതിൽ പകുതി ചാരിയിട്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പെട്ടെന്നാണ് രാഘവൻ പിള്ള നിശബ്ദമായി അകത്തേക്ക് കയറിയത്. മായ ഞെട്ടിപ്പോയി. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ആ പഴയ വേട്ടക്കാരന്റെ തിളക്കം അവൾ കണ്ടു.
​”അച്ഛാ… വേണ്ട… ആരെങ്കിലും കാണും…” അവൾ വിക്കി.
​അവൾ പേടിച്ചു പുറകിലേക്ക് മാറി. രാഘവൻ പിള്ള ഒന്നും മിണ്ടാതെ, ഒരു ആധിപത്യത്തോടെ അവൾക്ക് നേരെ നടന്നു. അവൾ മാറി മാറി ഒടുവിൽ ചുവരിൽ തട്ടി നിന്നു. രക്ഷപ്പെടാൻ വഴിയില്ലാത്ത വിധം അയാൾ അവളെ ചുവരോട് ചേർത്തു നിർത്തി.
​”ഒന്നും ചെയ്യല്ലേ അച്ഛാ…” എന്ന് അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവളുടെ ഉള്ളിലെ ആ സുഖലോലുപത അവളെ തളർത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
​രാഘവൻ പിള്ള അതൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. അയാൾ അവളുടെ കഴുത്തിന്റെ മടക്കിലേക്ക് മുഖം അമർത്തി. പൗരുഷം തുളുമ്പുന്ന ആ ഉമ്മകൾ അവളുടെ കഴുത്തിൽ പതിഞ്ഞപ്പോൾ മായയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചു. അയാളുടെ ഒരു കൈ അവളുടെ നഗ്നമായ വയറിലൂടെ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി. തഴമ്പിച്ച ആ കൈപ്പത്തി അവളുടെ വയറിൽ അമർന്നപ്പോൾ അവൾ അറിയാതെ ഒന്ന് വളഞ്ഞു.
​അയാൾ തന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ പൊക്കിളിലേക്ക് ആഴ്ത്തി. ആ ഒരു സ്പർശനത്തിൽ മായയുടെ മുട്ടുകൾ കൂട്ടിയിടിച്ചു. വേദനയും അതിലുപരി വല്ലാത്തൊരു വിറയലും അവളുടെ ഉടലിലൂടെ പാഞ്ഞുപോയി. അയാൾ ആ വയറിൽ അമർത്തി തടവിക്കൊണ്ട് അവളുടെ കാതോരം പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
​”നീ എന്തിനാ പേടിക്കുന്നത്? ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ… നീ എന്റെ രാജ്ഞിയായിരിക്കും.”
​മായയുടെ ദേഷ്യമെല്ലാം പതുക്കെ അലിഞ്ഞു ഇല്ലാതാവുകയായിരുന്നു. അയാൾ തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവളുടെ പൊക്കിളിൽ കുസൃതികൾ കാട്ടുമ്പോൾ, അവൾ അറിയാതെ തന്റെ കൈകൾ അയാളുടെ തോളിൽ അമർത്തിപ്പോയി. പാപമാണെന്ന് മനസ്സ് മന്ത്രിക്കുമ്പോഴും, ആ പൗരുഷത്തിന് മുന്നിൽ അവൾ പതുക്കെ പതുക്കെ കീഴടങ്ങുകയായിരുന്നു.

രാഘവൻ പിള്ളയുടെ വിരലുകൾ മായയുടെ പൊക്കിളിൽ കുസൃതി കാട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കെയാണ് പുറത്ത് വരാന്തയിൽ ഒരു പാത്രം വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്. ഭവാനി അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി വന്നതാണെന്ന് രണ്ടുപേർക്കും മനസ്സിലായി.
​രാഘവൻ പിള്ള പെട്ടെന്ന് കൈ പിൻവലിച്ചു. ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അവളെ ഒന്ന് കൂടി കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചിട്ട്, അയാൾ ഒന്നുമറിയാത്ത മട്ടിൽ ഒച്ചയുണ്ടാക്കാതെ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
​മുറിയിൽ ഒറ്റയ്ക്കായ മായ ചുവരിൽ ചാരി പതുക്കെ തറയിലേക്ക് ഇരുന്നു പോയി. അവളുടെ ശരീരം ഇപ്പോഴും ആ സ്പർശനത്തിന്റെ ചൂടിൽ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കഴുത്തിൽ അയാൾ അമർത്തി ചുംബിച്ച ഇടങ്ങളിൽ ഒരു തരം തരിപ്പ്. വയറിൽ ആ വിരലുകൾ ഉണ്ടാക്കിയ വികാരം അവളുടെ സിരകളിലൂടെ പടരുകയാണ്.
​”എനിക്ക്… എനിക്ക് എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്?” അവൾ കിതച്ചുകൊണ്ട് സ്വയം ചോദിച്ചു.
​ആദ്യമൊക്കെ തോന്നിയ ആ ദേഷ്യവും അറപ്പും ഇപ്പോൾ എവിടെയോ പോയി മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പകരം, അയാൾ പകുതി വഴിയിൽ നിർത്തിപ്പോയ ആ സുഖം പൂർത്തിയാക്കാൻ അവളുടെ ശരീരം വെമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ ‘കിഴങ്ങൻ’ ഭർത്താവിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും ലഭിക്കാത്ത ആ വന്യമായ പൗരുഷം മായ ഇപ്പോൾ അറിയാതെ ആഗ്രഹിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
​അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങുന്നുണ്ട്, മുഖം ചുവന്നു തുടുത്തിരിക്കുന്നു. രാഘവൻ പിള്ള തന്നെ ഇപ്പോൾ കീഴ്പ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു എന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. അവളുടെ മനസ്സ് പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു, “ശരിയോ തെറ്റോ എന്നതല്ല… എനിക്ക് ഇതാണ് വേണ്ടത്.”
​അമ്മായിയപ്പനോടുള്ള പേടി ഇപ്പോൾ ഒരു തരം ആസക്തിയായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു. അയാൾ എപ്പോൾ വീണ്ടും വരും എന്ന ചിന്ത അവളിൽ ഒരു ലഹരിയായി പടർന്നു.

രാവിലെ മായാവതി.. അകത്തളങ്ങൾ അടിച്ചുവാരുന്നു.. അപ്പോളാണ് ഭവാനി വിളിച്ചത്…
“മോളെ, അച്ഛന്റെ മുറി കൂടി ഒന്ന് വൃത്തിയാക്കിക്കോ,
​ചൂലുമായി അവൾ രാഘവൻ പിള്ളയുടെ മുറിയിലേക്ക് കയറി. മുറിയിൽ ആരും ഇല്ലെന്നാണ് അവൾ കരുതിയത്. മുറി നിറയെ ആ പഴയ പുകയിലയുടെയും പൗരുഷത്തിന്റെയും മണം. അവൾ കുനിഞ്ഞു കട്ടിലിനടിയിലെ പൊടി തൂക്കാൻ തുടങ്ങിയതും, പെട്ടെന്ന് വാതിൽ അടയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
​ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞ മായ കണ്ടത് വാതിൽ കുറ്റിയിട്ടു കൊണ്ട് നിൽക്കുന്ന രാഘവൻ പിള്ളയെയാണ്. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇന്നലെ മുറിഞ്ഞുപോയ ആ ആവേശം ഇരട്ടിയായി ജ്വലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
​”അച്ഛാ… അമ്മ വിളിക്കും…” അവൾ വെറുതെ ഒരു പേരിന് പറഞ്ഞു നോക്കി.