ചോദിക്കാനോ തല പുകയ്ക്കാനോ ഞാൻ നിന്നില്ല.
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കുട്ടികളൊക്കെ ക്ലാസ് വിട്ടു പോകാൻ തുടങ്ങി. ക്യാമ്പസ് പതുക്കെ ശാന്തമായി. വിസ്മയയും അജയ്യും എന്നോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് ഇറങ്ങി. പക്ഷേ എന്റെ മനസ്സ് മുഴുവൻ റീന മിസ്സിലായിരുന്നു. ലഞ്ച് ബ്രേക്ക് സമയത്ത് മിസ്സ് എന്നോട് പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ—”ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ് എന്നെ കാണാൻ വരുമോ?”—എന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഞാൻ പതുക്കെ സ്റ്റാഫ് റൂമിന് ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.
സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ രണ്ട് സാറന്മാർ റീന മിസ്സിനെ തന്നെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ അവിടെ എത്തിയതും മിസ്സ് അവർക്ക് ഒരു ‘ബൈ’ പറഞ്ഞ് എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. മിസ്സിനെ അത്രയും നേരം വളഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന ആ സാറന്മാരുടെ
മുഖത്ത് ചെറിയൊരു ദേഷ്യവും പരിഭവവും നിഴലിക്കുന്നത് എനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. മിസ്സ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“ഓ… നീ പോയിക്കാണും എന്നാ ഞാൻ കരുതിയത് ഷാജൂ.”
ഞാൻ വിട്ടില്ല, “ഞാൻ അങ്ങനെ പോകുമോ മിസ്സേ? മിസ്സിന് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞാൽ പിന്നെ അത് എന്താണെന്ന് അറിയാതെ ഞാൻ പോകുമോ?”
മിസ്സ് ഒന്ന് ചിരിച്ചിട്ട് കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചു, “എടാ, എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാനുണ്ട്. ഇന്നലെ സബീതയുടെ നമ്പർ വാങ്ങാൻ ഞാൻ മറന്നു പോയി. അത് നിന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് വാങ്ങാം എന്ന് കരുതി. പിന്നെ ഇന്ന് അല്ലെങ്കിൽ നാളെ അവളുടെ വീട് ഒന്ന് കാണിച്ചു തരാൻ നിനക്ക് പറ്റുമോ എന്ന് അറിയാനാണ് ഞാൻ
