ഞാൻ: “ചേട്ടൻ എന്ത് അറിഞ്ഞിട്ടാ പറയുന്നേ… ഉമ്മയുടേയും വാപ്പയുടേയും നിർബന്ധം സഹിക്കണ്ടല്ലോ എന്ന് കരുതി ഞാൻ യെസ് പറഞ്ഞതാ. സ്കൂൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ പറഞ്ഞു +2 കഴിഞ്ഞാൽ അവർക്ക് സമാധാനമായി എന്ന്. പിന്നെ അത് കോളേജ് കഴിഞ്ഞാൽ എന്നായി. കോളേജ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ജോലി കിട്ടി കഴിഞ്ഞാൽ എന്നായി. ഇപ്പോൾ പറയുന്നു എനിക്ക് ഒരു കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് കണ്ടാലേ അവർക്ക് സമാധാനമാവൂ എന്ന്. സത്യത്തിൽ അവർക്ക് എപ്പോഴാണ് ശരിക്കും സമാധാനമാവുക?”
രാമഭദ്രൻ ചേട്ടൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു.
രാമഭദ്രൻ ചേട്ടൻ: “സാർ, അത് സാറിന് ഇപ്പോൾ മനസ്സിലാവില്ല. അവർ എന്താ ഇങ്ങനെ പറയുന്നതെന്ന് അത് സാർ ഒരു കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ഒരു കുട്ടി ഒക്കെ
ഉണ്ടായി കഴിയുമ്പോൾ മനസ്സിലാവും.”
ഞാൻ: “ഹാ ബെസ്റ്റ്! വീട്ടുകാർ കല്യാണം വരെ എത്തിയിട്ടുള്ളൂ. ചേട്ടൻ നല്ല ആളാണല്ലോ എനിക്ക് കുട്ടികൾ ഉണ്ടാവുന്നത് വരെ ഇപ്പോൾ എന്നെ കൊണ്ട് ആലോചിപ്പിക്കുകയാണല്ലോ.”
ഞങ്ങൾ പരസ്പരം ഒന്ന് ചിരിച്ചു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ചേട്ടൻ വീണ്ടും പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
രാമഭദ്രൻ ചേട്ടൻ: “അല്ല സാർ, ചോദിക്കുന്നത് കൊണ്ട് ഒന്നും തോന്നരുത്. ഈ കല്യാണം ഇങ്ങനെ നീട്ടി കൊണ്ട് പോകുന്നത് എന്താ കാരണം? വല്ല വിരഹം എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോ?”
ഞാൻ: “ഒന്ന് പോയേ ചേട്ടാ, അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല. പിന്നെ കോളേജിൽ ചില ചുറ്റിക്കളികൾ ഉണ്ടായി എന്നുള്ളത് മാറ്റി നിർത്തിയാൽ വേറെ ഒന്നുമില്ല. പിന്നെ 25 വയസ്സല്ലേ ആയിട്ടുള്ളൂ. ഇത്ര പെട്ടെന്ന് ഒരു കല്യാണം എന്ന് പറയുമ്പോൾ എന്തോ പോലെ.”
