ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി വന്ന് നല്ല പനിയും തലവേദനയുമായി ഞാൻ കട്ടിലിൽ തളർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ശരീരം വല്ലാതെ ചൂടുപിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. പനിയുടെ തളർച്ചയിൽ കണ്ണടച്ച് കിടക്കുമ്പോഴാണ് തലയ്ക്കൽ
ഇരുന്ന ഫോൺ ശബ്ദിച്ചത്. സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ പേര് കണ്ട് ഞാൻ ശരിക്കും ഞെട്ടിപ്പോയി… ‘റീന മിസ്സ്’.
തലേദിവസം രാത്രിയിലെ വാട്സാപ്പ് ചാറ്റിംഗിന് ശേഷം മിസ്സിനെ കാണാൻ കൊതിച്ചിരുന്ന ദിവസമായിരുന്നു ഇത്. പക്ഷേ പനി എല്ലാം തകിടം മറിച്ചു. ഞാൻ പതുക്കെ കോൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു.
“ഹലോ… മിസ്സേ…” എന്റെ ശബ്ദം വല്ലാതെ അടഞ്ഞുപോയിരുന്നു.
“ഹലോ ഷാജൂ… എന്താടാ നിനക്ക് എന്തു പറ്റി? ഇന്ന് കോളേജിൽ വന്നില്ലല്ലോ? ഞാൻ അവിടെ എല്ലാടത്തും നോക്കി… അജയോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ പറയുന്നതാ നിനക്ക് പനിയാണെന്ന്,” മിസ്സിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു ഉത്കണ്ഠയും ഒപ്പം ഒരു പ്രത്യേക താളവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“അതെ മിസ്സേ… നല്ല പനിയാണ്. ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി ഇപ്പോൾ വന്നു കിടന്നതേയുള്ളൂ. തല ഉയർത്താൻ
പോലും വയ്യാത്ത അവസ്ഥയാ.”
“അയ്യോ… അത് മോശമായല്ലോ. ഇന്ന് ഞാൻ നിനക്ക് വേണ്ടി ഒരു പ്രത്യേക സാരിയാണ് ഉടുത്തു വന്നത്… നീ കാണണമെന്ന് ഞാൻ വല്ലാതെ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. നീയില്ലാത്ത കോളേജിൽ എനിക്കും ഇപ്പോൾ ഒരൊറ്റപ്പെടൽ പോലെ തോന്നുന്നുണ്ട്,” മിസ്സിന്റെ തുറന്നുള്ള സംസാരം പനിയുടെ ചൂടിലും എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു തരിപ്പ് ഉണ്ടാക്കി.
ഞാൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു, “എന്ത് സാരിയാ മിസ്സേ? ഇന്നലെ നമ്മൾ പറഞ്ഞ ഒരു വഷളൻ മൂഡ് ഒക്കെ ഇന്ന് സാരിയിൽ ഉണ്ടോ?”
