ഇത്താത്ത വിട്ടുകൊടുത്തില്ല. “അതിന് കളികൾക്ക് പ്രായമൊക്കെ ഉണ്ടോ റീനേ? കളിക്കാൻ ഇഷ്ടമാണെങ്കിൽ
എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും കളിക്കണം.” ഇത്താത്ത എന്നെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി ചിരിച്ചു. ആ വാക്കുകളിലെ ഇരട്ടയർത്ഥം എനിക്ക് കൃത്യമായി മനസ്സിലായി.
ഞാൻ ഉടനെ ഇത്താത്തയ്ക്ക് സപ്പോർട്ട് കൊടുത്തു. “അതെ മിസ്സേ… ഇതിനൊന്നും പ്രായം ഒരു തടസ്സമല്ല. ഇതൊക്കെ ഒരു എൻജോയ്മെന്റ് അല്ലേ? മിസ്സിന് താല്പര്യമില്ലെങ്കിൽ വേണ്ട.”
എന്റെ വെല്ലുവിളി കേട്ടപ്പോൾ മിസ്സിന് ഒരു വാശിയായി. “എന്നാൽ പിന്നെ ഒന്ന് നോക്കാം! അതിന് നമ്മൾ എവിടെ കളിക്കും?”
“നമുക്ക് വീടിനുള്ളിൽ തന്നെ കളിക്കാം. അതാവുമ്പോൾ കണ്ടുപിടിക്കാൻ എളുപ്പമാണല്ലോ,” ഇത്താത്ത പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ ഞങ്ങളുടെ ആ ‘ഒളിച്ചു കളി’ തുടങ്ങി. സ്ലീവ്ലെസ് ജമ്പ്സ്യൂട്ടിന്റെ ആവേശത്തിൽ ഇത്താത്തയും, ടൈറ്റ് നൈറ്റ് വേഷത്തിൽ മിസ്സും വീടിനുള്ളിൽ ഓടി നടന്നു.
നാലു തവണ കളിച്ചപ്പോഴും മിസ്സിന് എന്നെ കണ്ടുപിടിക്കാൻ പറ്റിയില്ല. എപ്പോഴും മിസ്സ് തന്നെയായിരുന്നു തോൽക്കുന്നത്. മിസ്സിന്റെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു മടുപ്പ് പടരുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. അഞ്ചാമത്തെ കളിക്ക് മിസ്സ് എണ്ണിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ പതുക്കെ ഇത്താത്തയുടെ അടുത്ത് ചെന്ന് കാര്യം പറഞ്ഞു. “ഇത്താത്താ…
മിസ്സിന് മടുക്കുന്നുണ്ട്. ഇനി ഇത്താത്തയെ മിസ്സ് കണ്ടുപിടിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ കൂടി പിടി കൊടുക്കാം. എന്നിട്ട് ഇത്താത്ത പോയി എണ്ണിക്കോ… അപ്പോൾ ഞാനും മിസ്സും കൂടി ഒന്നിച്ച് പോയി ഒളിക്കും.”
