സബീനത്ത കുനിഞ്ഞു നിന്ന് എന്റെ കക്ഷത്തിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചപ്പോൾ, സബീനത്തയുടെ ആ ഇറുകിയ വസ്ത്രത്തിനുള്ളിലെ മാറിടങ്ങൾ എന്റെ
മുഖത്തിന് തൊട്ടടുത്തെത്തി. ആ വസ്ത്രത്തിന്റെ ഇടുക്കിലൂടെ സബീനത്തയുടെ നെഞ്ചിലെ ചൂടും ഗന്ധവും എനിക്ക് ശരിക്കും അനുഭവപ്പെട്ടു. ‘സാരമില്ല, എഴുന്നേൽക്ക്…’ എന്ന് പറഞ്ഞ് സബീനത്ത എന്നെ പിടിച്ചുയർത്തി.
എല്ലാം പിടിക്കപ്പെട്ടവനെപ്പോലെ ഞാൻ വല്ലാതെ നാണിച്ചു പോയിരുന്നു. സബീനത്ത എന്നെ പിടിച്ചു നിർത്തിയെങ്കിലും സബീനത്തയുടെ നോട്ടം അപ്പോഴും എന്റെ പാന്റിലേക്ക് വീണ്ടും ഒന്ന് പാളി നോക്കി. ഞാൻ ആകെ ചമ്മി ഒരു വളിച്ച ചിരി പാസ്സാക്കി അവിടെ തന്നെ നിന്നു. ആ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ സബീനത്തയുടെ ചുണ്ടിലും ഒരു വശ്യമായ ചിരി വിരിഞ്ഞു.
’നിനക്ക്… നിനക്ക് വേദന എടുക്കുന്നുണ്ടോ?’ സബീനത്ത പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു. സബീനത്ത ചോദിച്ചത് വീഴ്ചയെക്കുറിച്ചാണോ
അതോ അവിടെ കണ്ട ആ മാറ്റത്തെക്കുറിച്ചാണോ എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. ആ സമയം സബീനത്തയുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ ചുവപ്പ് പടർന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദത പടർന്നു.”
സബീനത്ത പരിഭ്രമത്തോടെ എന്നെ നോക്കി, ‘കുട്ടൂ… എന്തെങ്കിലും പറ്റിയോടാ?’ എന്ന് വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
ഞാൻ ഒരു വളിച്ച ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു, ‘ഏയ്.. ഒന്നുമില്ല ഇത്ത, എനിക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല.’
കസേരയുടെ കാൽ ഒടിഞ്ഞതുകൊണ്ട് പിന്നെ ഇരിക്കാൻ വേറെ മാർഗമില്ലായിരുന്നു. ‘സാരമില്ല, കസേര പൊട്ടിയത് നമുക്ക് ശരിയാക്കാം,’ എന്ന് സബീനത്ത പറഞ്ഞു. പിന്നെ ബാക്കി സമയം ഞാൻ നിലത്തിരുന്നാണ് പഠിച്ചത്. സബീനത്ത എന്റെ അടുത്തുതന്നെ തറയിൽ ഇരുന്നു.
