’അങ്ങേര് അവിടെ കഷ്ടപ്പെടുന്നു, ഞാൻ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ കഴിയുന്നു. അത്ര തന്നെ!’ എന്ന് പറഞ്ഞ് സബീനത്ത ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ പരിഭവങ്ങളോ സങ്കടമോ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ‘അതൊക്കെ പോട്ടെ, നീ എന്താ ഇങ്ങനെ മിണ്ടാതിരിക്കുന്നത്? നേരത്തെ ഇത്രയൊക്കെ സംസാരിച്ച ആളാണല്ലോ,’ എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് സബീനത്ത എന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞിരുന്നു.
സബീനത്ത തിരിഞ്ഞിരുന്നപ്പോൾ ആ ഇറുകിയ വസ്ത്രത്തിനുള്ളിലെ അവരുടെ ശരീരത്തിന്റെ വടിവുകൾ എന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഉടക്കി. സബീനത്തയുടെ കാൽമുട്ടുകൾ എന്റെ കാലിൽ പതുക്കെ തട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വീഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷം ഉണ്ടായ ആ ജാള്യത മാറിയിട്ടില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഞാൻ വെറുതെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു.”
അല്ല കുട്ടൂ, നിന്റെ ഉമ്മ ഇന്നലെ വിളിച്ചിരുന്നു. നിനക്ക് ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ ഭയങ്കര മടിയാണെന്നാണല്ലോ ഉമ്മ പറയുന്നത്. ഇവിടെ വന്നാൽ നീ നല്ല കുട്ടിയായി പഠിക്കുമല്ലോ എന്ന് കരുതിയാ ഞാൻ വരാൻ പറഞ്ഞത്,’ സബീനത്ത ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
സബീനത്ത സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഇടയ്ക്കിടെ സോഫയിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് തന്റെ മുടി പതുക്കെ ഒതുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ ഇറുകിയ വസ്ത്രം കാരണം കൈകൾ ഉയർത്തുമ്പോൾ സബീനത്തയുടെ ശരീരത്തിന്റെ വടിവുകൾ കൂടുതൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു. ഞാൻ ടിവിയിൽ നോക്കിയിരിക്കുകയാണെന്ന് ഭാവിക്കുമ്പോഴും എന്റെ കണ്ണ് സബീനത്തയുടെ ആ ശരീരത്തിലായിരുന്നു.
’നിന്റെ കോളേജിലെ വിശേഷങ്ങളൊക്കെ പറയൂ… അവിടെ
നിനക്ക് കുറെ കൂട്ടുകാരൊക്കെ ഉണ്ടല്ലോ അല്ലേ? നീ രാത്രി ഒക്കെ ഫോണിൽ ആരുടെയെങ്കിലും കൂടെ ചാറ്റ് ചെയ്യാറുണ്ടോ?’ സബീനത്ത ചോദിച്ചു.
