സബീനത്ത ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ എന്നെ നോക്കി. ‘എന്താടാ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്? വസ്ത്രം ശരിയാക്കുന്നത് നീ ആദ്യമായിട്ടാണോ കാണുന്നത്?’ എന്ന് ചോദിച്ച് സബീനത്ത വീണ്ടും എന്നെ കളിയാക്കി. സബീനത്തയുടെ ആ ചോദ്യം കേട്ട് ഞാൻ പെട്ടെന്ന് കണ്ണുകൾ മാറ്റിയെങ്കിലും, എന്റെ ഉള്ളിൽ ആ ഇറുകിയ വസ്ത്രം ശരിയാക്കുന്ന സബീനത്തയുടെ ആ ചലനങ്ങൾ തന്നെയായിരുന്നു.”
ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ ആ വല്ലാത്തൊരു അന്തരീക്ഷം മുറുകി നിൽക്കുമ്പോഴാണ് പെട്ടെന്ന് മുറിക്കുള്ളിൽ നിന്നും കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ടത്. ഉറക്കത്തിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ കുഞ്ഞ് ഉച്ചത്തിൽ കരയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
കരച്ചിൽ കേട്ടതും സബീനത്ത പെട്ടെന്ന് ജാഗ്രതയിലായി. ‘അയ്യോ, മോൻ എഴുന്നേറ്റു എന്ന് തോന്നുന്നു,’ എന്ന് പറഞ്ഞ് സബീനത്ത തിടുക്കത്തിൽ
എഴുന്നേറ്റു. അപ്പോഴും ആ ഇറുകിയ വസ്ത്രം അവരുടെ ശരീരത്തോട് ഒട്ടിപ്പിടിച്ചു തന്നെയായിരുന്നു നിൽക്കുന്നത്. ധൃതിയിൽ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ ആ വസ്ത്രം ഒന്നുകൂടി മുറുകി.
സബീനത്ത വേഗം മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ഞാൻ അവിടെത്തന്നെ സ്നാക്സും കയ്യിൽ പിടിച്ച് ഇരുന്നു പോയി. കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ടപ്പോൾ അതുവരെയുണ്ടായിരുന്ന ആ ഒരു വല്ലാത്ത ലോകത്ത് നിന്നും ഞാൻ പെട്ടെന്ന് പുറത്തു വന്നതുപോലെ തോന്നി. സബീനത്ത മുറിക്കുള്ളിൽ ചെന്ന് കുഞ്ഞിനെ എടുക്കുന്നതും, അവനെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതും എനിക്ക് അടുക്കളയിലിരുന്ന് കേൾക്കാമായിരുന്നു.
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കുഞ്ഞിനെ കയ്യിലെടുത്ത് കൊണ്ട് സബീനത്ത
