സിനിമയിൽ ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പിനെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയ ഡയലോഗുകൾ വരുമ്പോൾ ഞാൻ അജയ്യെ ഓർത്തു. അവൻ എവിടെയായിരിക്കും? അവളും അവനും കൂടി എവിടെയെങ്കിലും പോയിക്കാണുമോ എന്നൊരു ചെറിയ സംശയം എന്റെ ഉള്ളിൽ അങ്കുരിച്ചു. അവൾ അന്ന് പറഞ്ഞത് ഓർമ്മ വന്നു—”നീയും അജയ്യും കൂടെയുള്ള ആ സുഖം എനിക്ക് വേണം.”
തിയേറ്ററിലെ ആ എയർ കണ്ടീഷന്റെ തണുപ്പിലും എന്റെ ഉള്ളിൽ ആകെ ഒരു അസ്വസ്ഥതയായിരുന്നു. സിനിമയുടെ
പകുതിയായപ്പോഴേക്കും എനിക്ക് അവിടെ ഇരിക്കാൻ വയ്യാത്ത അവസ്ഥയായി. എന്തിനാണ് സിനിമയ്ക്ക് വന്നതെന്ന് ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ ശപിച്ചു. പുറത്ത് മഴ പെയ്യുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാമായിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് തിയേറ്ററിലെ ആ ഇരുട്ടിൽ, പുറകിലെ സീറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു ചിരി കേട്ടു. പരിചിതമായ ആ ചിരി കേട്ട് ഞാൻ ഞെട്ടി പുറകിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ആ ഇരുട്ടിൽ വെളിച്ചം കുറവാണെങ്കിലും എനിക്ക് അവരെ തിരിച്ചറിയാമായിരുന്നു…
ആ ഇരുട്ടിൽ അവരെ കണ്ടതും എന്റെ നെഞ്ചൊന്ന് പിടച്ചു. സബിതാത്ത! ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ അവരെ അവിടെ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ പഴയ ഓർമ്മകൾ ഒരു വേലിയേറ്റം പോലെ ഇരച്ചുകയറി. ആ ബോറൻ സിനിമയുടെ ശബ്ദങ്ങളൊന്നും പിന്നെ എന്റെ കാതുകളിൽ വീണില്ല.
ഇന്റർവെൽ ആയപ്പോൾ
ഞാൻ പതുക്കെ അവരുടെ സീറ്റിനടുത്തേക്ക് നടന്നു ചെന്നു. സബീനത്ത എന്നെ കണ്ടതും ആദ്യം ഒന്ന് അതിശയിച്ചെങ്കിലും പെട്ടെന്ന് തന്നെ മുഖത്ത് ഒരു വലിയ പുഞ്ചിരി വരുത്തി.
”ഷാജൂ! നീയായിരുന്നോ ഇത്? ഞാൻ വിചാരിച്ചു നിന്നെപ്പോലെയുള്ള ആരോ ആണെന്ന്,” സബീനത്ത ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
