അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു.
”അറിയില്ല ഉമ്മ, ഞാൻ അവരോട് സംസാരിച്ചു. അവർക്ക് സുഖമാണ്.”
ഞാൻ നേരെ മുറിയിലേക്ക് കയറി വാതിലടച്ചു. ഷർട്ടൂരി മാറ്റി കട്ടിലിലേക്ക് വീണു. ഫോൺ ബെഡ്ഡിൽ എറിഞ്ഞു. സബീനത്തയുടെ ആ വന്യമായ ചിരി എന്റെ കണ്മുന്നിൽ നിന്ന് മായുന്നില്ല. ഇക്കയുടെ കൂടെയിരിക്കുമ്പോഴും അവരുടെ കണ്ണുകൾ എന്നോട് എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ കോളേജിലേക്ക് പോകാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോഴും എന്റെ ഉള്ളിൽ സബീനത്തയുടെ ആ മുഖമായിരുന്നു. ഉമ്മ തന്ന ചായ കുടിക്കുമ്പോഴും ബാഗ് എടുക്കുമ്പോഴും പഴയ ആ മഴക്കാലത്തെ ഓർമ്മകൾ എന്നെ വിട്ടുപോയിരുന്നില്ല. സബീനത്തയുമായുള്ള ആ അപ്രതീക്ഷിത കൂടിക്കാഴ്ച ഒരു പുതിയ തുടക്കമാണെന്ന് എന്റെ മനസ്സ്
പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ചുറ്റും നോക്കി. മഴ കഴിഞ്ഞ് മരങ്ങളിൽ നിന്നും വെള്ളം ഇറ്റുവീഴുന്നുണ്ട്. കോളേജിൽ എത്തിയപ്പോൾ പതിവുപോലെ തിരക്ക് തുടങ്ങിയിട്ടില്ല. ഇന്നലെ സ്ട്രൈക്ക് ആയിരുന്നതുകൊണ്ട് ഇന്ന് എല്ലാവരും വരാൻ കുറച്ച് വൈകും.
ഞാൻ നേരെ പോയി ക്ലാസ്സ് മുറിയുടെ വരാന്തയിൽ നിന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അജയ് അങ്ങോട്ടേക്ക് വരുന്നത് കണ്ടു. ഇന്നലെ മുഴുവൻ കിട്ടാതിരുന്നവനാണ്. എന്നെ കണ്ടതും അവൻ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അടുത്തു വന്നു.
ക്ലാസ്സ് മുറിയുടെ വരാന്തയിൽ വെച്ച് അജയ്യെ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ പതിവുപോലെ ഓരോന്ന് ചോദിച്ചു തുടങ്ങി.
”എന്താടാ ഇന്നലെ നിന്നെ എങ്ങും
കണ്ടില്ലല്ലോ? ഞാൻ നിന്നെ ഒത്തിരി നോക്കി,” അജയ് ചോദിച്ചു.
