”ഞാൻ സിനിമയ്ക്ക് പോയി അജയ്. വെറുതെ സമയം കളയാൻ വേണ്ടി കയറിയതാ. നല്ല ബോറൻ പടമായിരുന്നു,” ഞാൻ വളരെ ലാഘവത്തോടെ പറഞ്ഞു. സബീനത്തയെ കണ്ട കാര്യം ഞാൻ മനപ്പൂർവ്വം മറച്ചുപിടിച്ചു. അജയ്യെപ്പോലൊരുത്തനോട് അത് പറഞ്ഞാൽ സംഗതി കൈവിട്ടുപോകുമെന്ന് എനിക്കറിയാം.
”ആഹാ… നീ ഒറ്റയ്ക്കാണോ പോയത്? അതോ ആരെങ്കിലും കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നോ?” അവൻ കണ്ണിറുക്കി ചോദിച്ചു.
”ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. നീ എവിടെയായിരുന്നു? നിന്റെ ഫോൺ കിട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലോ,” ഞാൻ സംസാരം മാറ്റാൻ നോക്കി.
ക്ലാസ്സിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് അജയ് ഈ
വിവരം എന്നോട് പറയുന്നത്. “എടാ, അവൾ ഇന്ന് വരില്ല. അവളുടെ വലിയമ്മ മരിച്ചു. അതുകൊണ്ട് ഇന്ന് നമ്മുടെ പരിപാടികളൊന്നും നടക്കില്ല,” അജയ് നിരാശയോടെ പറഞ്ഞു.
ക്ലാസ്സിൽ ആകെ ഒരു മന്ദതയായിരുന്നു. ആൺകുട്ടികൾ മിക്കവരും മുങ്ങിയതുകൊണ്ട് ബെഞ്ചുകളെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. പഠിപ്പിസ്റ്റുകൾ അവരുടെ പുസ്തകത്തിൽ തല പൂഴ്ത്തിയിരിക്കുകയാണ്. പെൺകുട്ടികൾ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നോക്കി വർത്തമാനം പറയുന്നു.
ക്ലാസ്സിന്റെ വാതിൽക്കൽ ആ രൂപം വന്നുനിന്നപ്പോൾ തന്നെ ഒരു വശ്യമായ നിശബ്ദത പടർന്നു. റീന മിസ്സ്! കോളേജിലെ അവരുടെ ആദ്യത്തെ ദിവസമാണ്. അകത്തേക്ക് നടന്നുവരുമ്പോൾ മിസ്സിന്റെ സാരിയുടെ ആ ഉരസൽ ശബ്ദം പോലും കേൾക്കാമായിരുന്നു. ഇളം നീല
നിറത്തിലുള്ള ഒരു നേർത്ത ഷിഫോൺ സാരിയായിരുന്നു വേഷം. ആ തുണി മിസ്സിന്റെ ഉടലിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചു കിടക്കുകയാണ്. മിസ്സ് നടക്കുമ്പോൾ വിരിഞ്ഞ നിതംബങ്ങൾ ആ സാരിക്കുള്ളിൽ വശ്യമായി ആടുന്നത് എന്റെയും അജയ്യുടെയും കണ്ണുകൾക്ക് ഒരു വിരുന്നായിരുന്നു.
