ധരിക്കും. നീ അതിൽ അഭിപ്രായം പറയേണ്ട കാര്യമില്ല.”
മിസ്സ് ദേഷ്യപ്പെട്ടതോടെ ഞാൻ ഒന്ന് പതറി. റോഡിലെ കുഴികൾ വെട്ടിക്കുമ്പോഴൊന്നും മിസ്സ് ഇപ്പോൾ എന്റെ മേലേക്ക് ചായുന്നില്ല. ആകെ ഒരു വല്ലാത്ത നിശബ്ദത. ഞാൻ മിററിലൂടെ നോക്കിയപ്പോൾ മിസ്സ് ദൂരേക്ക് മുഖം തിരിച്ചു പിടിച്ചിരിക്കുകയാണ്. മിസ്സിന്റെ ആ വിയർത്ത കഴുത്തും കാതിൽ കിടക്കുന്ന കമ്മലും ആ വെയിലിൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ കുറച്ചു നേരം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. വണ്ടി പതുക്കെ ഓടിച്ചു. മിസ്സിന്റെ ദേഷ്യം ഒന്ന് തണുക്കട്ടെ എന്ന് ഞാനും കരുതി. ഏകദേശം ഒരു കിലോമീറ്റർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ പതുക്കെ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിച്ചു.
ഞാൻ: “സോറി മിസ്സേ… മിസ്സിനെ കാണാൻ നല്ല ഭംഗിയുള്ളതുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു പോയതാണ്. ആരെങ്കിലും
മിസ്സിനെ പറ്റി മോശമായി പറയുന്നത് കേൾക്കാൻ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല. മോശമായിട്ടല്ല, മിസ്സിന്റെ ആ ശരിക്കുള്ള ഭംഗി ഒന്ന് കാണാൻ വേണ്ടിയാ ഞാൻ അത് പറഞ്ഞത്. മിസ്സിന് വിഷമായെങ്കിൽ ഇനി ഞാൻ ഒന്നും പറയില്ല.”
ഞാൻ ശബ്ദത്തിൽ ചെറിയൊരു സങ്കടം വരുത്തിയാണ് അത് പറഞ്ഞത്. അത് കേട്ടപ്പോൾ മിസ്സിന്റെ ഉള്ളിലെ ദേഷ്യം പതുക്കെ കുറഞ്ഞതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. മിസ്സ് പതുക്കെ എന്നെ നോക്കി ഒന്ന് ശ്വാസം വിട്ടു.
റീന മിസ്സ്: (സ്വരം കുറച്ച് താഴ്ത്തി) “ഷാജൂ… ടീച്ചർമാരോട് ഇങ്ങനെയൊന്നും പറയാൻ പാടില്ലടാ. നീയൊരു പാവമാണെന്ന് കരുതിയാ ഞാൻ വണ്ടിയിൽ കയറിയത്. ഇനി ഇങ്ങനെയുള്ള സംസാരം വേണ്ട.”
മിസ്സ് ദേഷ്യം മാറ്റിയെങ്കിലും ഇപ്പോഴും ആ പഴയ ഫ്രീഡം തന്നിട്ടില്ല. പക്ഷേ
കഥ അടിപൊളി ആണ് ബ്രോ… ബാക്കി ഉള്ളവരുടെ സപ്പോർട്ട് കുറവ് എന്ന് വിചാരിച്ചു ഇത് നിർത്തരുത്.. തുടരുക…