എന്റെ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ മിസ്സ് കുറച്ചു നേരം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ആ പരിഹാസം പതുക്കെ ഒരു ചിന്തയിലേക്ക് മാറുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. മിസ്സ് പതുക്കെ എന്റെ തോളിൽ ഒന്ന് തൊട്ടു.
മിസ്സ് എന്റെ തോളിൽ തൊട്ടെങ്കിലും അത് ഒരു അനുവാദമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് എന്റെ സംസാരം നിർത്താൻ വേണ്ടിയുള്ള ഒരു ശാസനയായിരുന്നു.
റീന മിസ്സ്: (ഗൗരവത്തിൽ) “ഷാജൂ… നീയീ പറയുന്നതൊക്കെ കേൾക്കാൻ നല്ല രസമുണ്ടാകും, പക്ഷെ അതൊന്നും പ്രായോഗികമല്ല. ടീച്ചർമാർക്ക് ഒരു മാന്യതയുണ്ട്. മോഡേൺ ആകുന്നത് മോശമാണെന്നല്ല, പക്ഷെ എന്റെ ഈ
വേഷമാണ് എനിക്ക് കംഫർട്ടബിൾ. നീയൊരു പത്തൊൻപത് വയസ്സുകാരന്റെ കണ്ണിലൂടെ കാണുന്നത് പോലെയല്ല ലോകം.”
മിസ്സ് അല്പം വിട്ടുമാറി തന്നെയാണ് ഇരിക്കുന്നത്. ഞാൻ പതുക്കെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു.
ഞാൻ: “മിസ്സേ… മാന്യത എന്നത് വസ്ത്രത്തിലല്ല, പെരുമാറ്റത്തിലാണ്. മിസ്സ് സ്വയം ഒരു ചട്ടക്കൂടിനുള്ളിൽ പൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുകയാണ്. ശരിക്കും മിസ്സിന് ആ പഴയ സാമ്പ്രദായിക രീതികളിൽ നിന്ന് ഒന്ന് മാറി ചിന്തിക്കാൻ ആഗ്രഹമില്ലേ? സത്യം പറയൂ മിസ്സേ… കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ എന്നെങ്കിലും മിസ്സിന് തോന്നിയിട്ടില്ലേ ‘ഞാൻ ഒന്ന് കൂടി സുന്ദരിയായി ഒരുങ്ങേണ്ടതായിരുന്നു’ എന്ന്?”
ഞാൻ ഇത് ചോദിച്ചപ്പോൾ മിസ്സ് കുറച്ചു നേരം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. റോഡരികിലെ മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ വരുന്ന വെളിച്ചം
മിസ്സിന്റെ മുഖത്ത് തട്ടി തെറിക്കുന്നുണ്ട്. മിസ്സിന്റെ മുഖത്ത് ദേഷ്യത്തിന് പകരം പതുക്കെ ഒരു ആത്മപരിശോധനയുടെ ഭാവം വന്നു.
കഥ അടിപൊളി ആണ് ബ്രോ… ബാക്കി ഉള്ളവരുടെ സപ്പോർട്ട് കുറവ് എന്ന് വിചാരിച്ചു ഇത് നിർത്തരുത്.. തുടരുക…